บทที่ 38

ฉันถามเธอด้วยความประหลาดใจ "เธอเป็นบ้าหรือเปล่า"

แม้ว่าเกวนที่ฉันรู้จักจะถูกบังคับให้ออกจากเมืองอู๋ เมื่อสามปีก่อน แต่เธอก็ไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ มิฉะนั้น เธอจะไม่ได้กลับมาที่เมืองอู๋หลังจากสามปีนั้น

ฉันมองไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ห่างไกลและไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพื่อที่จะบอกความจริง ฉันรู้สึกเหมือนถดูถูกเหยียดหยามและฉันก็อดที่จะเถียงกับเธอไม่ได้

เมื่อเกวนเห็นว่าฉันจะไม่พูด สีหน้าของเธอก็ดูน่าเกลียด เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "เขารักคุณมากจริง ๆ"

ฉันถามเธอตรง ๆ ว่า "วันนี้เธอยอมถอยหลัง เพื่อที่จะก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้ใช่ไหม? เธอกำลังแสดงความอ่อนแอของเธอให้ฉันเห็นตอนนี้ และเมื่อเธอกลับไป เธอจะบอกกับดิกสันว่าฉันปฏิบัติกับเธอไม่ดี เธอจะแกล้งทำเป็นคนที่อ่อนแอ และเหมือนถูกฉันรังแกเพื่อให้ใครมาปลอบโยนแบบนั้นใช่ไหม?”

เกวนอ้าปากค้าง "เธอ!"

ใบหน้าของเธอดูซีดเป็นพิเศษในคืนที่ฝนตก ฉันยิ้มเยาะและพูดว่า "เธอไม่เคยรู้วิธีการอ่านใจคนอื่นเลย มิฉะนั้น เธอจะไม่ได้รับความอับอายต่อหน้าทุกคน จำที่เฮนรี่ทำกับเธอเมื่อไม่กี่เดือนก่อนไม่ได้เหรอ?"

ฉันหยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อไปอีก “เธอคิดผิด ที่จงใจและบ้าบิ่นได้แบบนี้เป็นเพราะดิกสัน! เธอมาหาฉันตอนนี้ ถ่อมตัว เพราะดิกสันไม่ได้แต่งงานกับเธอ ... เธอคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่?ให้ฉันเดา ต้องมีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ เพื่อถ่ายการกระทำของเราในตอนนี้ นี่คือรูปแบบที่มักจะทำในละคร เธอแกล้งทำตัวอ่อนแอ หวังว่าจะกระตุ้นให้ฉันโกรธเพื่อตบตีเธอ หรืออาจจะทำอะไรบางอย่างรุนแรงมากไปกว่านั้น จากนั้น เธอจะโพสต์ไว้บนโลกโซเชี่ยลใช่ไหม?"

เกวนมองมาที่ฉัน โดยไม่แสดงอะไร

ว่างเปล่าแบบที่ไม่รู้อะไรเลย!

ว่างเปล่าที่เธอกลั่นแกล้งได้!

แต่ฉันเป็นคนที่พยายามล้างแค้นไม่ว่าใครก็ตามเพื่อตัวเองมาตลอด!!

บางทีอาจเป็นเพราะฉันเดาถูก ใบหน้าของเกวนจึงเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอตะโกนใส่ฉันอย่างหยาบคาย "แคโรไลน์ ชอว์ หยุดฝัน เธอกำลังจะตาย ดิกสันจะไม่มีวันชอบเธอ! ใช่แล้ว แลนซ์ก็ไม่มีวันชอบเธอเหมือนกัน! คุณเป็นแค่ผู้หญิงโง่ที่ไม่มีใครรัก!!"

ฉันเดินลงบันไดด้วยความตกใจและคว้าข้อมือเธอ ถามว่า "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบแลนซ์? ใครบอกเธอ!"