บทที่ 39

แลนซ์รู้มาโดยตลอดว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับเขา ตั้งแต่ฉันยังเด็ก อย่างไรก็ตาม เขารักษาระยะห่างระหว่างเรามาตลอด...

ฉันวางโทรศัพท์ทิ้งแล้วไปยืนข้างหน้าต่าง เกวนยังคงนั่งอยู่บนพื้น ดูเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกและเปราะบาง ราวกับว่าฉันรังแกเธออย่างโหดเหี้ยม มันน่าสะอิดสะเอียน

ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักครู่ก่อนที่จะโทรหาตำรวจ ใบหน้าของเกวนเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจปรากฏตัว ราวกับว่า เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันได้ทำอะไรแบบนั้น ในที่สุดเธอถูกเจ้าหน้าที่สองคนพาออกไป

หลังจากนั้น ฉันก็กินยาของฉันก่อนที่จะหลับไป ฉันรับสายกลางดึก มันเป็นหมายเรียกจากสถานีตำรวจ

ฉันถูกเรียกตัวไปที่สถานีตำรวจเพื่ออะไรนอกจากเหตุการณ์โง่ ๆ กับเรื่องของเกวน ฉันนอนบนเตียง กำโทรศัพท์แน่นและรู้สึกรำคาญมาก

ในที่สุด ฉันก็ลุกขึ้นและไปที่สถานี

ฉันรู้สึกเซื่องซึมและเวียนหัว บางทีอาจจะเป็นเพราะฉันเปียกฝนมาก่อนหน้านี้ ฉันขับรถปอร์เช่ไปและเห็นดิกสันอยู่ที่นั่น

เขาสวมสูทสีดำตามปกติและสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกสถานี เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นฉันและพูดอย่างเย็นชาว่า "แคโรไลน์ เธอทำให้คุณไม่พอใจหรือเปล่า?"

ฉันยิ้มเยาะและถามว่า "มีอะไรเหรอ? คุณจะไปขอความยุติธรรมให้เธอ?"

มันไม่สำคัญสำหรับฉันที่จะถามคำถามนี้เพราะไม่ว่าก่อนหน้านี้เกวนจะเจอปัญหาอะไร ดิกสันก็จัดการเรื่องต่างๆให้เธอเสมอ

อากาศหนาวมากหลังฝนตก ฉันไม่อยากคุยกับเขาข้างนอก ฉันเอาเสื้อคลุมไว้รอบตัวให้แน่นกว่าเดิมแล้วเดินผ่านเขาไป

เขาตามมาข้างหลังฉันอย่างเงียบๆ

หลังจากเข้ามา เกวนอารมณ์ดีขึ้นเป็นพิเศษเมื่อเธอเห็นดิกสันเข้ามาข้างหลังฉัน เธอรีบแสร้งทำเป็นสมเพชและพูดว่า "ดิกสัน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอขุ่นเคือง ฉันก็แค่หาเธอแล้วพูดถึงคุณ แต่เธอเรียกตำรวจมาจับฉัน เธอถึงกับผลักฉันและฉันก็ล้มลง...ดูสิแผลของฉัน เธอคือคนที่ทำร้ายฉัน”

ถ้าเกวนไม่เหยียดแขนออกไป ฉันคงไม่ได้เห็นรอยขีดข่วนที่เกิดจากเล็บบนผิวสีซีดของเธอ

เมื่อเห็นเช่นนั้นฉันก็ถอนหายใจกับตัวเอง

ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริง ๆ

ดิกสัน ที่อยู่ข้างหลังฉัน ไม่ตอบสนองเธอ ฉันอดไม่ได้ที่จะดูการแสดงของเธอและฉันก็หันกลับไป มีแต่เขาที่จ้องมองมาที่ฉัน

ฉันขมวดคิ้วและถามเขาว่า "คุณจ้องมองฉันเพื่ออะไร?"

ดิกสันไม่ตอบกลับ การแสดงออกของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

ในขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆฉันก็อธิบาย แล้วพูดว่า "เกวน เวิร์ธ ทำผิดฐานบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว แต่เธอเพิ่งตั้งข้อหาทำร้ายร่างกายคุณ"

ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกฉันมาที่นั่นเพราะเหตุนี้?

แต่ฉันไม่ได้แตะเธอเลย

เธอทรุดและล้มลงทั้งหมดด้วยตัวเอง

ฉันเงยหัวแล้วถามว่า "แล้วมีอะไรอีกไหม"

เจ้าหน้าที่พยักหน้าและพูดอย่างลังเล "และเธอยัง...อ้างว่าคุณเอาแต่ก่อกวนผู้ชายของเธอแม้ว่าคุณ 2 คนจะหย่ากันแล้วก็ตาม..."

ฉันยิ้มหวานให้กับดิกสันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“แล้วปกติฉันรบกวนคุณหรือเปล่า?” ฉันถาม

ฉันไม่เคยรบกวนดิกสัน

แม้ว่าเขาจะปฏิเสธฉันหลังจากที่ฉันขอร้องให้เขาออกเดทกับฉันโดยใช้บริษัท ชอว์ และข้อเสนอของการหย่าร้างเป็นเครื่องต่อรองของฉัน ฉันก็ไม่ได้รบกวนเขา ฉันได้อนุญาตให้เขาออกไปอย่างสง่างาม ฉันไม่เคยติดต่อเขาอีกเลยสักครั้งหลังการหย่าร้างกันแล้ว

ดิกสันขยับริมฝีปากเหมือนต้องการจะพูด อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดอะไร ชายคนนี้เงียบยิ่งกว่าเมื่อก่อน เขาพูดเพียงไม่กี่คำ