บทที่ 40

อ่า... แลนซ์

เป็นแลนซ์เมื่อเก้าปีก่อนหรือเปล่า?

ฉันครุ่นคิดอยู่พักใหญ่กับเรื่องนี้ นานมาก นานมาก ๆ ในขณะนั้น

ฉันใช้เวลานานมากจนเจ้าของเสียงนั้นนึกว่าจะไม่ตอบกลับอีกแล้ว จากนั้น ฉันก็ตอบว่า "ใช่"

ใช่ แต่ยังไม่ใช่

ซัมเมอร์พูดถูก ดิกสันเป็นคนที่อยู่กับฉันมาตลอดสามปี

ดิกสันยังเป็นคนที่ฉันต้องพัวพันในช่วงระยะเวลาสามปี

และเก้าปีที่แล้ว แลนซ์เป็นเพียงเงาที่ฉันไล่ตาม เขาเป็นเพียงแสงแวบหนึ่งจากวัยเยาว์ของฉัน

เช่นนั้น ฉันก็รู้สึกขุ่นเคืองจริง ๆ

หัวใจของฉันปวดร้าวอย่างมากเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ฉันวางมือบนหัวใจและร้องว่า "ถูกต้อง ฉันชอบเขา เขาเป็นแสงสว่างเดียวที่ฉันใฝ่หาในวัยเยาว์"

แต่แสงนี้เป็นพี่ชายของสามีเก่าของฉัน!

ฉันรู้สึกเศร้าอย่างท่วมท้นและอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ "ฉันปกป้องความรักนี้อย่างมีความสุข และติดตามเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่ว่าเขาจะปฏิบัติต่อฉันอย่างไร สิ่งที่ฉันต้องการคือเขาปฏิบัติต่อฉันอีกครั้งด้วยความอบอุ่นที่เขาเคยปฏิบัติกับฉันมาก่อน นั่นคงเพียงพอแล้วที่จะทำให้ฉันพอใจ! แล้วตอนนี้มีคนบอกฉันว่าคนที่ฉันชอบและใฝ่หาคือผิดคนตั้งแต่แรก นี่มันน่าตลกแค่ไหน?”

บางทีฉันอาจจะมีความทรงจำที่ล่วงเลยไป แต่ฉันก็ลืมไปว่าคนข้าง ๆ ฉันคือใคร ในที่สุดฉันก็ตอบคำถามที่เขาถามฉันหลายครั้งในวันนี้

ภายในรถเงียบเป็นเวลานาน และฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงใครบางคนร้องไห้ ฉันเหนื่อยมากและหลับไป พอตื่นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้น

เปลือกตาของฉันรู้สึกหนักมาก ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วเอื้อมมือไปขยี้ตา หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็รู้ว่าฉันไม่ได้อยู่ในห้องของฉัน

ฉันโยนผ้าห่มออกและรู้ว่าเสื้อผ้าของฉันถูกถอดออกแล้ว ฉันรีบออกจากเตียงและหาเสื้อผ้าของฉัน

มีคนเปิดประตูแล้ว

ดิกสันถือแก้วน้ำและยาบางอย่าง

ฉันขมวดคิ้วและถามว่า "ทำไมฉันถึงมาที่นี่"

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "เมื่อคืนคุณหลับไปในรถของผม"

“ฉันไม่ได้ขอให้คุณไปส่งฉันที่บ้านเหรอ?”

เขาขมวดคิ้วอย่างสง่างามและพูดว่า "ผมไม่มีกุญแจบ้านของคุณ"

ตอนนั้นฉันรู้ว่าฉันทิ้งกุญแจไว้ในรถ