บทที่ 41

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าดิกสันพยายามปั่นหัวฉันอยู่นะ?!

ฉันบิดข้อมือออก ก่อนจะนั่งลงบนเตียงตามเดิม เป็นจังหวะเดียวกันกับตอนที่ได้ยินเสียงปี๊บจากโทรศัพท์ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนปรายตามอง มันคือข้อความจากเฮนรี่

“ให้ผมช่วยไหม?” ดิกสันถาม

เขาอาจจะจับได้ว่าฉันไปสถานีตำรวจมาก็ได้...

แคโรรีบเอ่ยปัด “ไม่ต้อง”

ฉันยังไม่สามารถปล่อยเรื่องของ เกวน เวิร์ท ไปได้

แคโรได้แต่คิดในใจพลางจ้องมองเงาสะท้อนใบหน้าอันเปลือยเปล่าไร้ซึ่งเครื่องสำอางของตน

ใบหน้าที่ขาวนวลละเอียดพร้อมรอยแผลเป็นจาง ๆ ปรากฎต่อหน้าอีกครั้ง

เธอเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่มั่นใจ “คุณลบเครื่องสำอางให้ฉันเหรอ?”

ขายาวก้าวเท้าเข้ามานั่งลงบนเตียงข้างเธอ มือหนาคว้ามือของเธอไปจับพร้อมสอดแทรกนิ้วของเขาเข้ามาประสานไปกับนิ้วเรียวเล็กของเธอ พลันเสียงทุ้มเอ่ย “ใช่แล้ว ผมกลัวว่าคุณจะไม่สบายตัวเวลานอน”

หญิงสาวหงุดหงิดขึ้นทันควัน พร้อมดึงมือออกจากการเกาะกุมนั้น “ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับใบหน้าของฉัน โดยเฉพาะคุณ เพราะคุณเป็นคนสร้างรอยแผลเป็นนี้ให้ฉัน!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ดิกสันทำได้เพียงนั่งเงียบพักใหญ่ ซักพักจึงผ่อนลมหายใจออกมาพลางตอบ “ผมขอโทษ ทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับคุณ... มันเป็นความผิดของผมเอง”

ทว่าเมื่อเห็นท่าทางที่นิ่งงันคล้ายยอมรับผิดของเขา กลับทำให้ฉันมีเดือดดาล แคโนลุกขึ้นยืนก่อนโต้กลับราวกับทิ่มแทง “แล้วคุณจะมาแสร้งทำดีกับฉันตอนนี้เพื่ออะไรดิกสัน? คุณคนเดียวที่ร้ายกับฉันมาตลอด โดยเฉพาะไอ้มะเร็งบ้านี่ คิดว่าฉันจะอภัยให้เพียงแค่คำขอโทษงั้นเหรอ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่มีวันยกโทษให้คุณ อยากกลับมาอยู่ด้วยกันใช่ไหม? ทำไมคุณไม่คิดว่าฉันจะอยู่ได้นานแค่ไหนแทนล่ะ? ดิกสัน คุณคิดว่าฉันจะเสียเวลาที่เหลือไปกับคุณหรือไง?”

ย้อนเวลาไปช่วงปีใหม่ ก่อนที่ฉันเกือบจะตาย ฉันเคยบอกเขาว่าฉันไม่โทษเขาเลย และก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะรักฉัน

นอกจากนี้เมื่อตอนที่ฉันกำลังเดินสู่ความตาย ฉันก็ไม่คิดโทษโกรธเขาไปมากกว่านี้

หากจะให้พูดตรง ๆ เธอทนไม่ได้ที่จะโยนทุกอย่างให้เป็นความผิดของเขา

เพราะเธอคิดว่าดิกสันคือชายที่เธอรักมาตลอดเก้าปี

ทว่าเขาไม่ใช่!

เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องที่จะต้องทนอีกแล้ว!

อีกทั้งไม่จำเป็นจะต้องหาเหตุผลเพื่อยกโทษให้เขาอีกด้วย!!

แคโรกำลังโกรธ และเมื่อดิกสันก็รู้ว่าเขาไม่สามารถพูดอะไรกับเธอได้ในตอนนี้ ชายหนุ่มจึงลุกออกจากห้องไป

ฉันออกมาจากที่นั้นทันทีที่เขาเดินออกไป

ฉันกลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อเอารถของตัวเองที่จอดทิ้งไว้ แต่ทว่ากับพบลอเรนตรงทางเข้าเสียก่อน เธอดูตกใจมากที่เจอฉัน

“คุณแคโรไลน์ คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”