บทที่ 402

แถมคนพวกนั้นที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าคฤหาสน์ก็ช็อคตาค้างเหมือนกันที่เห็นฉัน มาร์ตี้เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก “เธอก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

โทนเสียงของเขาไม่เหมือนเดิม แต่การโต้ตอบของเขาก็ดีกว่าอีกสามคนด้านหลังมาก! มาร์ตี้มาพร้อมโจชัวร์ เอสัน——ผู้ซึ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวตอนเล่นเกม —— และเอ็มมี่ผู้เย็นชา

คนพวกนี้มาตอนที่สภาพฉันหัวยุ่งไม่เป็นทรง และมีเพียงเสื้อเชิ้ตของแซคคารี่อยู่บนตัวเท่านั้น

พลันบรรยากาศก็ทำให้อึดอักและน่าขายหน้า

พวกเขาเป็นเพื่อนของแซคคารี่ที่ยังไม่ยกโทษให้ฉันร้อยเปอร์เซ็นต์ แคโรมัวแต่คิดจนลืมตอบมาร์ตี้ ก่อนจะหันไปบอกร่างสูงข้างตัว “ไปจัดการเรื่องของคุณเถอะ ฉันจะขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้องก่อน”

พูดจบขาเรียวก็หมุนเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปยังห้องบนชั้นสอง

มือบางหยิบเดรสมีเงินสวยออกมาสวม ทว่าเราไม่ได้ออกไปข้างนอก ดังนั้นฉันจึงหยิบรองเท้าส้นเตี้ยกับแต่งหน้าบาง ๆ แทน

แต่เมื่อหันกลับมาจัดเตียง ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชุดกระโปรงฟูฟองที่แซคคารี่ช่วยถอดถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น!

เลขาแยร์บอกว่าชุดนี้น่าจะเป็นของราชนิกุลฝรั่งเศส

และสิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับราชนิกุลฝรั่งเศสก็คือเรื่องที่เวลบอก เรื่องของแม่แท้ ๆ ที่แต่งงานใหม่กับดยุกฝรั่งเศสท่านหนึ่ง

แล้วพวกแก๊งลักพาตัวมีชุดพวกนี้ได้ยังไง? แถมยังเอามาใส่ให้ฉันอีกต่างหาก!

หรือมีเงื่อนงำอะไรซ่อนอยู่อีกหรือเปล่านะ?

ถึงจะหาคำตอบไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่คิดจะโทรไปถามแม่แท้ ๆ ของตัวเองเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นในโทรศัพท์ก็ยังมีเบอร์ของเธออยู่