บทที่ 405

มือหนาวางพู่กันลง และเปลี่ยนมาลูบกลุ่มผมนุ่มของหญิงสาวแทน เสียงทุ้มต่ำนั่นเอ่ย “หายเหนื่อยแล้วเหรอ?”

ฉันเหนื่อย แต่ก็อยากอยู่กับเขานาน ๆ

และติดตามอีกฝ่ายไปทุกที

“ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ คุณค่ะ” ฉันตอบกลับไปตามจริง

ได้ยินแบบนั้น ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มขึ้น มุมปากสองข้างชี้ขึ้นเบา ๆ ราวยกยิ้ม แต่ฉันรู้ว่านั่นเป็นปกติของเขาเวลายิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่ขัดกับลุคโหด ๆ นี่เสียจริง ใจดวงน้อยอุ่นซ่านอย่างพอใจ พร้อมขยับเข้าไปใกล้เพื่อกดจูบลงบนมุมปากนั่น

ทว่าร่างสูงคงยังไม่ชินกับท่าทีแบบนี้ แขนแกร่งทั้งสองข้างถึงรั้งร่างเล็กเข้าไปกดรัดพร้อมเอ่ยเตือนเสียงเบา “อย่าทำ”

พูดห้ามด้วยเสียงแบบนี้มันจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ

ฉันหัวเราะลั่น “พี่รอง คุณชอบจุ๊บไม่ใช่เหรอ?”

อ้อมกอดหนากระชับแน่นอีก และนั่นคือคำตอบโดยปราศจากคำพูดใดใด

แคโรชอบใจกับการตอบรับของร่างสูง ก่อนจะเหลือบมองภาพวาดบนโต๊ะทำงานที่ยังไม่เสร็จดี “คุณวาดรูปอะไรเหรอคะ? ดอกบัวเหรอ? แต่กลีบมันดูเล็กเกินไปหรือเปล่า?”

“ดอกไลเซนทรัส” เขาตอบ

ร่างเล็กจึงชมกลับ “คุณนี่มีฝีมือจริง ๆ เลยนะ”

แซคคารี่ไม่ตอบ

แต่มือหนากลับยกพู่กันขึ้นมาร่างภาพต่อ กว่าดอกไลเซนทรัสจะปรากฏเป็นรูปเป็นร่างก็ผ่านเกือบหนึ่งชั่วโมงได้ หลังจากนั้นเขาถึงวางพู่กันลง

“ไปเปลี่ยนชุดก่อนออกไปหามาร์ตี้”

หากยอมให้ออกไปหามาร์ตี้ นั้นหมายความว่าเขายอมให้ฉันตามไปเมืองอู๋ด้วย

แต่ถึงอย่างนั้นก็งงนิด ๆ ที่อีกฝ่ายบอกให้ไปเปลี่ยนชุด

นี่เป็นชุดเดรสพื้น ๆ ธรรมดา แต่โชคร้ายที่มันไม่เข้าตาร่างสูง และเขาก็ไม่ยอมให้ชุดนี้ออกไปเดินว่อนข้างนอกเป็นแน่!