บทที่ 406

บริเวณด้านหน้าทางเข้าของคฤหาสน์ประกอบไปด้วยพุ่มดอกไลเซนทรัสสีสันสวยงามที่เรียงรายกันเต็มไปสุดทางจนถึงถนนใหญ่ข้างนอก ร่างบางสูดเอากลิ่นหอมสดชื่นผ่อนคลายเข้าไปเฮือกใหญ่ พร้อมยกยิ้มหวานเพลินใจ

มาร์ตี้เปิดประตูรถพยักหน้าเป็นเชิงให้ขึ้นรถ มือเรียวจึงเด็ดดอกไลเซนทรัสสีชมพูขึ้นมาเหน็บไว้กับผมยาวสลวยข้างหู เห็นแบบนั้นมาร์ตี้ก็หันมาพูดเอ็ด “เธอนี่ดูหลงตัวเองเหมือนกันนะ เหมือนโมนาเลย”

“ไม่เหมือนซักหน่อย จู่ ๆ พูดถึงเธอทำไมเนี่ย?”

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว “โมนามาจากครอบครัวชนชั้นธุรกิจธรรมดา แต่รู้ไหมว่าเธอวางแผนเข้ามารวมกลุ่มกับเราได้ยังไง?”

ฉันพยักหน้า “เพราะว่า?”

“เมื่อก่อนเธอเคยช่วยชีวิตแซคคารี่ไว้ แซคคารี่เลยโอนอ่อนและยอมให้เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเรา นอกจากนี้โมนายังรู้จักวิธีการเข้าหาคน สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจจนเอ็มมี่ และทุกคนยอมรับในตัวเธอได้!”

“อ๋อ” ฉันตอบกลับ “แต่แซคคารี่ก็ไม่เห็นสนใจเธอหนิ”

“ฉันไม่ได้บอกว่าแซคคารี่สนใจเธอ แค่อยากจะเตือนให้ระวังโมนาไว้บ้าง” อีกฝ่ายพูดก่อนจะหยุดไปนิด แล้วเริ่มอธิบายอีกครั้งด้วยความหวังดี “พวกเราทุกคนรู้ว่าโมนาชอบแซคคารี่ ถึงเธอจะไม่ได้แสดงออกให้เห็นชัดเจน แต่ยัยนั่นจะไม่อยู่นิ่งแน่ถ้าแซคคารี่ตัดสินใจขอเธอแต่งงาน และถ้าเป็นแบบนั้น แคโร เธอโดนเล่นงานแน่ ๆ ฉันแต่อยากจะเตือนเธอไว้ล่วงหน้าเฉย ๆ!”

คิ้วสวยขมวดมุ่น “ฉันไปแต่งงานกับแซคคารี่ตอนไหนกัน?”

“นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการหรือไง?” มาร์ตี้โต้กลับ

“เหอะ โมนาแตะต้องฉันไม่ได้หรอก”

หากนับจากจำนวนบอดี้การ์ดที่ตามติดไปด้วยทุกที่แล้ว มีหรือที่โมนาจะลงมือทำอะไรฉันได้? และยังไม่พูดถึงตระกูลชิคที่คอยหนุนหลังอยู่อีก รวมทั้งแซคคารี่ที่คอยอยู่เคียงข้างอีก

“เธอเข้าใจที่ฉันเตือนใช่ไหม?” เขาย้ำ “มันจะไม่เป็นอะไรเลย ถ้าพวกนั้นลงมือให้เห็นกันไปเลย ที่พวกเราหวั่นคือ กลัวว่าพวกนั้นจะแอบลงมือจนเกิดปัญหาเลยเถิดน่ะสิ”

แคโรเงียบไป มาร์ตี้ถามกลับมาอีก “จำได้ไหมว่าเมื่อกี้เธอถามฉันว่าอะไร?”

“ฉันถามว่าทำไมพวกนายถึงกลัวแซคคารี่”

มาร์ตี้โต้กลับ “มันก็เป็นเรื่องปกติที่ควรจะกลัวไม่ใช่เหรอ?”

เป็นคำถามที่ไม่อาจมีข้อโต้เถียงใดใด คนข้างตัวเบนหน้าไปอีกทางพร้อมไล่ฉันขึ้นรถ ขาเรียวก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มแล้วจัดการสายรัดคาดตัวของตน และพอมาร์ตี้ขึ้นมานั่งเรียบร้อย ฉันก็พูดต่อ “ฉันอยากรู้เกี่ยวกับแซคคารี่ให้มากกว่านี้ ถ้าพอมีเวลา ช่วยเล่าเรื่องเขาให้ฉันฟังอีกหน่อยนะ”