บทที่ 407

“ใช่ เขาเตรียมไว้ให้เราทั้งคู่”

ซัมเมอร์ตอบพร้อมเดินเข้ามาหยิบกล่องเค้กในมือฉันไปเปิด เพื่อเอาออกมาจัดวางบนโต๊ะในห้องอาหาร

“เขาไปเพราะรู้ว่าฉันจะมาใช่ไหม?” ฉันเดานะ

ซัมเมอร์ยิ้มตอบ “ประมาณนั้น เขากลัวว่าตัวเองจะทำให้เสียบรรยากาศ”

“เอ้า งั้นก็แปลว่าฉันเข้ามาขัดจังหวะพวกเธอนะสิ?”

ขณะที่กำลังรู้สึกแย่มเพื่อนสาวก็ตัดเค้กเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วแบ่งใส่จานให้

“เราเป็นเพื่อนรักกันนะ เธออย่าคิดมากเลย” ซัมเมอร์หัวเราะ “ถ้าฉันไปหาเธอ แซคคารี่ก็จะแยกออกไป เพื่อให้เราได้ใช้เวลาส่วนตัวแบบผู้หญิง ๆ เหมือนกัน ถูกมั้ย? นอกเสียจากว่าเขาอยากฟังเรานั่งนินทาเหมือนกัน คิดอย่างนั้นมั้ย?”

มือเรียวเอื้อมไปรับจานเค้กพลางหัวเราะ “คงเป็นแบบนั้นแหละ”

ซัมเมอร์ถามต่อ “แล้วเธอมาทำอะไรที่เมืองอู๋ล่ะ?”

“เดี๋ยวอีกพักใหญ่ แซคคารี่ก็จะมาทำธุระที่นี่เหมือนกัน ฉันแค่มารอเขาจัดการธุระให้เสร็จ แล้วค่อยไปที่อื่นต่อด้วยกัน แต่เขาไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน ฉันเลยได้แต่นั่งลุ้นอยู่แบบนี้”

ไม่แน่ใจวว่าจะเรียกมันว่าเดตได้ไหม เพราะที่ผ่านมาเราก็ไม่เคยไปเดตกันจริง ๆ จัง ๆ เลย

“อ่อ แล้วก็เรื่องของโจเซฟ... แคโร ฉันยังไม่ได้แก้แค้นให้เขาเลย อีกอย่างคนในตระกูลคอนเนอร์ก็เป็นครอบครัวที่โจเซฟรัก”

ได้ยินแบบนั้น ฉันก็ถามเธอกลับ “ใจอ่อนแล้วใช่ไหม?”

“อืมมม ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี”

เธอเปิดช่องให้ฉันแทรกถามอีกแล้ว “หรือเธอกลัวว่าชาร์ลสจะเกลียดเธอ?”

ซัมเมอร์ส่ายหน้าพร้อมเอ่ยเสียงหนักแน่น “ชาร์ลสไม่เกลียดฉันหรอก”