บทที่ 425

เขาสวมแหวน

แซคคารี่เก็บแหวนนั่นไว้ และสวมมันในคืนงานหมั้นของเรา เขาสวมใส่มันในฐานะแหวนหมั้นจากฉัน

แซคคารี่ก้มหัวลงจูบหน้าผากฉัน ฉันกอดร่างสูงนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เจ้าของเสียงทุ้มพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน

“เบล เมื่อเรามีเวลาว่าง ฉันจะพาไปพบใครคนหนึ่ง”

ถ้าแซคคารี่ตั้งใจจะพาฉันไปพบใคร คน ๆ นั้นจะต้องเป็นคนที่สำคัญกับเขาอย่างแน่นอน

ฉันเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขา

“แน่นอนค่ะ เราจะไปพบใครเหรอคะ?”

เขากระแอมเบา ๆ “คนที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่”

เขากอดเอวบางของฉัน จากนั้นเราเดินไปที่ระเบียง มาร์ตี้และโจชัวร์ทั้งคู่ต่างถือไมโครโฟนไว้ และกำลังร้องเพลง ขณะเดียวกัน ยาราปีนขึ้นไปบนบ้านต้นไม้ที่อยู่บนต้นวูถง และมองไปที่พวกเขา

เสียงเล็กเอ่ยขึ้น “บ้านของเราคึกครื้นมีชีวิตชีวาทุกวันเช่นเดียวกับยารา... แม้ว่าเธอดูเหมือนคนร่าเริง แต่ปกติแล้วเธอเป็นคนเงียบ ๆ”

แซคคารี่ส่งเสียงเป็นการตอบรับ

“เธอค่อนข้างโดดเดี่ยว” เขาพูด

“โดดเดี่ยวยังไงเหรอ?” ฉันถามอย่างสงสัย

“เธอเป็นอัจฉริยะตั้งแต่ยังเด็ก ปกติแล้วเด็กอัจฉริยะนั้นจะโตไว และไม่ค่อยมีช่วงเวลาเล่นสนุกในวัยเด็ก เมื่อพวกเขาโตขึ้น พวกเขาจึงชอบความสนุกสนาน”

แซคคารี่และยารานั้นเป็นคนประเภทเดียวกัน

“แล้วคุณล่ะ?” ฉันถามแซคคารี่

“หืม?”

ริมฝีปากบางยิ้ม “คุณโดดเดี่ยวหรือเปล่า?”

“ไม่เลยตั้งแต่มีเธออยู่ข้าง ๆ”

แซคคารี่พูดจาหวาน ๆ ได้ไหลลื่นขึ้น

ฉันหยอกเขา “คุณคิดว่าฉันร่าเริงหรือเปล่า? นั่นแปลว่าฉันพูดมากเหรอ?”

แซคคารี่ตอบคำถามอย่างจริงจัง “เธอรู้ตัวเธอเองดีที่สุด”

ฉันยกมือขึ้นหยิกแก้มเขา แซคคารี่ตัวแข็งทื่อ เขาไม่ชินกับการแกล้งของฉัน ฉันเลยหยุด