บทที่ 426

”มันเป็นการฆ่าตัวตาย”

คำพูดของโจชัวร์ดังก้องในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมา ฉันจำข้อความที่แซคคารี่ได้รับก่อนหน้านี้ได้ในทันที ไม่เคยคิดเลยว่าข้อความข่มขู่นั่นจะเป็นเรื่องจริง แถมฉันยังไม่คาดคิดอีกด้วยว่าเธอจะกล้าหาญขนาดนี้ ทันทีที่เธอรู้ข่าวการหมั้นของเรา เธอเลือกที่จะฆ่าตัวตายอย่างเงียบ ๆ!

ฉันขวัญเสียและมองไปที่ชายข้าง ๆ แววตาอันมืดมิดของเขาถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา

นัยน์ตาของโจชัวร์เริ่มแดงก่ำ เขาบอกกับพวกเรา “คุณแม่ของพี่ ท่านฆ่าตัวตายในคฤหาสน์หลังเก่า”

แซคคารี่หันหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันรีบตามเขาลงไปด้านล่าง ร่างสูงรีบเดินออกไปจากคฤหาสน์ และขึ้นรถเบนท์ลีย์สีดำ

โจชัวร์และมาร์ตี้ตามเขาออกไป ฉันที่ยืนอยู่ที่ประตูตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความกังวลใจ

เขามองมาที่ฉัน แต่ดวงตาเขาช่างเยือกเย็นและแดงก่ำ

เขาหลับตาลง ก่อนจะสั่ง “รอผมอยู่ที่เมืองถง”

แม้ว่าเธอจะเป็นแม่บุญธรรม แต่แซคคารี่ก็มีความรู้สึกให้กับเธอ ในช่วงเวลานั้น ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ และตามเขาไปด้วย แต่เขาไม่ต้องการให้ฉันตามเขาไป

ฉันถอยหลังและตอบอย่างเชื่อฟัง “ก็ได้ค่ะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน”

มาร์ตี้ที่ต้องการจะช่วยฉันพูดขึ้น “แซคคารี่ ตอนนี้เธอเป็นคู่หมั้นของคุณแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณสองคนควรจะเผชิญมันด้วยกัน ให้เธอไปคฤหาสน์เก่ากับคุณเถอะ!”

มาร์ตี้เป็นคนที่รอบรู้ เขารู้ได้ถึงความคิดในใจของฉัน

ทว่าแซคคารี่ไม่ได้สนใจ เขาหันไปพูดกับโจชัวร์ “โจชัวร์ นายขับ รีบไปที่คฤหาสน์เก่า”

ฉันยืนนิ่งพูดไม่ออก เสียงปลอบใจจากยาราดังขึ้น “เขาคงมีเหตุผลของเขา”

ฉันไม่โทษแซคคารี่ ความเป็นจริง ฉันเข้าใจในการตัดสินใจของเขา ท้ายที่สุดแล้ว คุณแม่ของเขานั้นเกลียดฉันที่สุด

สิ่งที่แย่สุดคือ เธอตัดสินใจฆ่าตัวตายเพราะการหมั้นของพวกเรา!