บทที่ 431

สเตลล่ารับแซคคารี่มาเลี้ยงตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ถ้าไม่มีเธอ ก็คงไม่มีแซคคารี่ที่ฉันรู้จัก

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมฉันถึงรู้สึกขอบคุณเธอ ฉันดีใจที่เธอส่งแซคคารี่มาอยู่ข้างฉัน

จู่ ๆ เธอก็ยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มฉัน นิ้วมือที่เย็นเฉียบ เช่นเดียวกันกับของแซคคารี่ แต่ความรู้สึกนั้นแตกต่างออกไป แม้ว่ามือของแซคคารี่จะเย็นเป็นปกติ แต่ฉันไม่เคยรู้สึกกลัวเลยเวลาที่เขาสัมผัส

ในทางกลับกัน นิ้วมือของเธอนั้นราวกับอสรพิษร้ายเมื่อสัมผัส ร่างเล็กรีบถอยหลังก่อนจะได้ยินเธอถามขึ้น “แกกลัวฉันเหรอ?”

เสียงเล็กตอบอย่างใจเย็น “ฉันไม่ชอบให้ใครมาจับค่ะ”

“ฮึ่ม ถือตัวนัก”

เธอเลื่อนมือไปจับผ้าคลุมไหล่บนแขนของตัวเองแทน ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ต้องขอบใจแกนะ หนึ่งในแม่ของแซคคารี่ได้ตายไปแล้ว ถ้าแกยังอยากเห็นเขาเสียแม่ไปอีกคนละก็ เชิญตามรังควานเขาต่อไป แล้วแกจะได้เห็นดี!”

เธอกล้าใช้คำเรียกร้องที่ร้ายแรงเช่นนี้ข่มขู่ฉัน!

ร่างเล็กกำหมัดแน่น พยายามสงบอารมณ์ ขณะมองไปที่เธอ

“แซคคารี่เคารพคุณเพราะคุณคือแม่ของเขา ทว่าตอนนี้คุณเป็นคนฆ่าแม่อีกคนของเขา เขาไม่เหลือความเคารพ และความอดทนให้คุณอีกแล้ว ถ้าคุณยังคงปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้... คุณไม่กลัวเขาจะตัดความสัมพันธ์กับคุณหรอกเหรอคะ? ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่มีทางทิ้งแซคคารี่ไปเพราะคำขู่ของคุณ! แซคคารี่ไม่ใช่คนที่จะเมตตาคนอื่นหรอกนะคะ”

แม่แซคคารี่พูดอย่างไม่เกรงกลัว “มันก็แค่ความตาย แล้วเราจะได้เห็นว่าใครที่มันเหี้ยมโหดกว่ากัน ถ้าแซคคารี่จะไม่สนใจแม่ทั้งสองคนของเขา นั่นก็เป็นความพ่ายแพ้ของฉัน”

ผู้หญิงตรงหน้าฉันไม่กลัวความตายเลยแม้แต่นิด สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือ ความเกลียดชังที่มีต่อฉัน เธอนี่ช่างเป็นตัวสร้างปัญหาที่ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากเจตนาของตัวเอง

ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังเป็นแม่ของแซคคารี่ และเป็นภรรยาตามกฎหมายของพ่อแท้ ๆ ฉัน แล้วจะต้องจัดการกับเธอยังไงดี?

ร่างเล็กที่กำลังซึมเศร้า เม้มริมฝีปากบางเบา ๆ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉันนักหนา ถ้ามันเป็นเพียงเพราะแม่ผู้ให้กำเนิดฉัน...”

ท่าทีของเธอเปลี่ยนไป ทันทีที่ฉันพูดถึงแม่

ฉันพูดต่อ “ถ้าคุณเกลียดฉันเพราะท่าน คุณก็คงเป็นคนที่ล้มเหลวและต้อยต่ำ แค่เพียงเพราะพ่อฉันรักท่าน คุณก็เลยเป็นทุกข์ร้อน และเกลียดพ่อของฉันตั้งแต่นั้นมา แม้กระทั่งทรมานลูกสาวของเขา!”