บทที่ 437

จะไม่มีใครพรากเราทั้งสองคนในชีวิตนี้ แม้แต่แม่ผู้ให้กำเนิดของแซคคารี่ก็ตาม!

หลังจากที่แซคคารี่จากไปแล้ว ฉันก็งีบหลับบนโซฟา สภาพจิตใจของฉันดีขึ้นหลังจากการงีบหลับ และร่างกายของฉันก็ไม่ได้แสดงความผิดปกติใด ๆ

ฉันทำอาหารให้ตัวเองอย่างมีความสุข จากนั้นก็ไปจัดการกับเรื่องของครอบครัวชิคต่อ กว่าฉันจะกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว

หลังจากฉันอาบน้ำเสร็จ แม่ก็โทรมา

เธอถามฉันว่าเมื่อไหร่ฉันจะแต่งงาน

ฉันหัวเราะและตอบกลับไปว่า “หนูเพิ่งจะหมั้นที่นี่กันเองนะแม่”

“แม่ก็แค่ถามเฉย ๆ”

“อย่ากังวลเลยค่ะ หนูจะได้จัดงานแต่งงาน”

ได้ยินอย่างนั้น แม่ของฉันก็รู้สึกสบายใจ

"ตกลง เห็นลูกเป็นแบบนี้แล้วก็โล่งใจ ในขณะเดียวกัน ท้ายที่สุดเกี่ยวกับคลิฟฟอร์ด… ทำไมลูกถึงไม่บอกเราเกี่ยวกับภูมิหลังของผู้หญิงคนนั้น”

ได้ยินจากแม่ของฉันหมายความว่าพวกเขาได้พบกับเอเลนแล้ว ฉันถามเธอด้วยความเป็นห่วงว่า “เธอเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“พ่อของลูกเดินทางไปที่เมืองเอสเพื่อพบเธอเมื่อเช้านี้ เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เต็มใจที่จะสงบศึก เมื่อเราพูดถึงคลิฟฟอร์ด”

ฉันจึงถามต่อว่า “ที่บอกว่าไม่เต็มใจ แม่หมายความว่าอย่างไร?”

“เอเลนบอกว่าเธอจะพิจารณาก็เพื่อประโยชน์ของลูกเธอ แต่เธอยังคงมีความรู้สึกขุ่นเคืองที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข และเธอต้องใช้เวลาสักหนึ่งหรือสองปีที่จะจัดการกับมัน”

ฉันเห็นด้วย “นั่นค่อนข้างดีนะคะ คลิฟฟอร์ดต้องการเวลาเพื่อพัฒนาอาชีพการงานของเขา แค่เรื่องลูก… เจดคงจะไม่โตมาติดเขามากเกินไป”

เจดที่อายุเพียงแค่ขวบครึ่งคงจะลืมว่าการมีพ่อนั้นเป็นอย่างไร

“แม่จะคุยกับคลิฟฟอร์ด เมื่อแม่มีเวลา”

“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูไปพักผ่อนก่อนนะคะ” ฉันตอบ

แม่ของฉันแนะนำ “อย่าลืมกินข้าวเย็นนะลูก”

“ได้เลยค่ะ หนูจะไม่ลืมดูเเลตัวเอง”

หลังจากวางสาย ฉันก็กินยาและเข้านอน

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ฉันดูแลสุขภาพของฉันเป็นอย่างดี เวลาที่เหลือถูกใช้ไปกับการจัดการเรื่องครอบครัวชิค บางครั้งฉันจะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลตามที่หมอบอก ร่างกายของฉันไม่ได้มีอาการร้ายแรงใด ๆ

การไม่มีอาการร้ายแรงไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอาการที่มีอยู่เดิมเเล้ว ร่างกายที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงของฉัน ไม่สามารถทนต่อการล่วงละเมิดใด ๆ ได้อีก

ในวันที่ 20 ของจากเดินทางของแซคคารี่ ลอเรนโทรหาฉัน เธอถามฉันอย่างมีความสุขว่า “พี่แคโรไลน์ พี่จะมาหนานจิงเมื่อไหร่เหรอ?”

ฉันตระหนักได้ถึงเรื่องงานแต่ง และถามไปว่า “งานแต่งจัดเมื่อไหร่นะ?”

“วันมะรืนนี้ค่ะ พรุ่งนี้พี่จะมาไหม?” เธอถาม

“แล้วซัมเมอร์กับยาราล่ะ?”

ลอเรนตอบว่า “พวกเธอจะถึงหนานจิงพรุ่งนี้”