บทที่ 446

เมื่อตอนที่วอลเลซพูดถึงฝรั่งเศส ฉันจำได้ว่าแม่ของฉัน—นาตาเลีย เรเวนส์—อยู่อาศัยในฝรั่งเศส เธอยังเป็นภรรยาของดยุคผู้มีอำนาจ

ฉันสวมเสื้อแจ็กเก็ต และปฏิเสธข้อเสนอของเขา “ฉันไม่มีเวลา”

“แม่ของคุณขอให้ผมเชิญคุณ เธอต้องการพบคุณ และกำลังรอคุณอยู่ที่ปราสาทแห่งหนึ่งในฝรั่งเศส” วอลเลซกล่าว พร้อมรอยยิ้ม

ฉันรู้สึกตกใจ “คุณรู้จักแม่ของฉันเหรอ?”

วอลเลซยื่นมือออกมา และพยายามลูบหัวฉันแต่ถูกสายตาค้อนของฉันหยุดไว้ เขาลูบหัวตัวเอง และพูดว่า “ใช่ครับ ผมรู้จักเธอมาตลอด ชุดคลุมราชวงศ์ที่คุณใส่ครั้งล่าสุด เป็นของขวัญจากเธอ”

“เธอไม่ได้ขอให้คุณให้ฉันในแบบนั้น พูดตามตรง ฉันรู้สึกว่ามันยากที่จะเชื่อคุณเพราะสิ่งที่คุณทำครั้งล่าสุด”

วอลเลซตอบกลับด้วยคำถาม “คุณไม่เชื่อว่าผมรู้จักแม่ของคุณเหรอ?”

ฉันมุ่งหน้าไปยังเฮลิคอปเตอร์อย่างเงียบ ๆ ขณะที่วอลเลซเดินตามหลังฉัน พยายามอธิบายว่า “ผมกำลังพูดความจริงนะ ผมรู้จักแม่ของคุณ เธอแต่งงานกับคุณอาของผม และผมอาศัยอยู่กับเธอมาหลายปีแล้ว ตอนที่ผมยังเด็ก แม้ว่าเธอเป็นป้าของผม แต่ผมก็เรียกเธอว่า 'แม่'”

ฉันหยุดเดิน และนึกถึงตอนที่วอลเลซบอกว่าแม่ของเขารักดอกไซเลนทรัสมากแค่ไหน และแม่ของฉันก็รักดอกไซเลนทรัสเหมือนกัน หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้น คฤหาสน์ตระกูลชิค และเนินเขาอู๋คงไม่มีดอกไซเลนทรัสถูกปลูกขึ้นที่นั่นมาก คำพูดของวอลเลซทำให้ฉันเชื่อว่าเขาพูดความจริง

เมื่อเห็นว่าฉันรู้สึกบางอย่าง วอลเลซจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออกก่อนจะยื่นให้ฉัน “ถ้าไม่เชื่อก็ดูเอาเอง”

“คุณโทรหาใครน่ะ?” ฉันถาม

วอลเลซไม่ตอบ และมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

ฉันนำโทรศัพท์แนบหูและได้ยินเสียงที่อ่อนโยน และละเอียดอ่อนเป็นพิเศษที่เรียกหาฉัน

“แคโร นี่ฉันเอง”