บทที่ 447

วอลเลซมองไปรอบ ๆ ทุกที่เหมือนกับเด็กน้อย เขาอยากรู้เกือบทุกอย่าง รวมทั้งกางเกงคาร์โก้สีดำที่ลีโอสวม

“การออกแบบของเราแตกต่างกัน ของคุณมีเข็มขัดตรงนี้”

ฉันพูดไม่ออก

ฉันถอนหายใจเมื่อเห็นเขากระตุกเข็มขัดของลีโอ ขณะที่ลีโอไม่สนใจเขา จากนั้นวอลเลซก็ไม่สนใจและเลิกยุ่งกับเขา

แต่เขากลับมาถามฉันว่า “คุณเป็นคนขี้ขลาดมาก แม้ว่าคุณจะเป็นถึงขั้นเจ้านายของตระกูลชิค ทำไมคุณถึงปล่อยให้ครอบครัวมาร์คัสรังแกคุณ”

ฉันอธิบายว่า “พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา ฉันไม่ต้องการที่จะข่มพวกเขาด้วยอำนาจของฉัน ยิ่งไปกว่านั้น เรนยังต้องเป็นสะใภ้ในอนาคตของพวกเขา ฉันต้องการที่จะให้ความเคารพกับพวกเขา และแลนซ์ก็ไม่ได้ขับรถหรูของเขาออกไปในช่วงรับตัวเจ้าสาวเพราะเขาคำนึงถึงศักดิ์ศรีของคุณหมอ เรามักจะทำสิ่งที่ไม่หรูหราและเรียบง่าย แต่ทุกอย่างก็พังทลายด้วยรูปลักษณ์ของคุณ! ตอนนี้ครอบครัวมาร์คัส และเพื่อนร่วมงานของเขารู้แล้วว่าเรนมีฐานะ พวกเขาจะนำปัญหามาสู่เธอในอนาคตอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น เรนจะก็จะกลายเป็นต้นเงินต้นทอง เพราะเงินที่พวกเขาต้องการจะเป็นเพียงแค่เงินเล็กน้อยสำหรับเรน หากเธอเลือกที่จะช่วยเหลืออย่างใดอย่างหนึ่ง ย่อมทำให้เกิดเรื่องซุบซิบขึ้นมากมายอย่างแน่นอน”

วอลเลซนั่งข้างฉันแล้วพูดว่า “คุณวิเคราะห์บุคลิกของพวกเขาได้ละเอียดดีหนิ คุณพูดถูก คนเหล่านั้นจะมาหาเจ้าสาวเมื่อพวกเขาต้องการเงิน เจ้าสาวจะช่วยเหลืออย่างแน่นอน เพราะพวกเขาเป็นญาติหรือเพื่อนของเจ้าบ่าว พวกเขาจะรู้ว่าเจ้าสาวเป็นคนที่เห็นด้วยง่ายมาก และจะละโมบเงินมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป! อย่างไรก็ตาม คุณลืมใครบางคนไป เจ้าบ่าวไง เขาจะปล่อยให้ญาติและเพื่อนของเขารังแกภรรยาเหรอ? จากการสืบของผม เพื่อนร่วมงานของหมอบางคนมีประวัติการรังแกเจ้าสาวอยู่”

“ฉันไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้นเลย” ฉันพูด

ด้วยบุคลิกของลอเรน เธอจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน ท้ายที่สุด เธอเคยช่วยฉันจากกลุ่มคนพาลด้วยตัวเธอเอง

“ไม่เป็นไร เราเลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะ”

วอลเลซหมดความสนใจและวางหัวลงบนแขนของฉัน ฉันต้องการผลักเขาออกไป แต่เขาตีมือฉันและพูดว่า “ผมไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว ให้ผมพักที่นี่สักสองสามชั่วโมงเถอะนะ”

ฉันเตือนเขาอย่างเย็นชาว่า “มันไม่ดีสำหรับคนต่างเพศที่จะอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด และฉันก็รู้สึกผูกพันง่ายด้วย ยิ่งกว่านั้นเรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น”

“แม่ของคุณคือแม่ของผมนะ และในทางกลับกัน กล่าวอีกนัยหนึ่งผมเป็นพี่ชายของคุณ คุณไม่สามารถนำเรื่องเพศมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้!”

ฉันพูดไม่ออก

คำพูดของเขามีเหตุผล

เมื่อฉันเงียบไป วอลเลซก็กอดแขนฉันและพูดพึมพำว่า “แคโรไลน์ ผมเป็นพี่ชายของคุณจริง ๆ นะ คุณต้องดูแลผมให้ดีกว่านี้สิ”

ฉันหาคำมาพูดไม่ออก

ในท้ายที่สุด ฉันไม่ได้ผลักเขาออกไป เพราะฉันไม่สามารถพาตัวเองให้ทำแบบนั้นได้ บางทีอาจเป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจ หรือบางทีอาจเกิดจากการที่เขาเรียกแม่ของฉันว่าเป็นแม่ของเขาเอง ใจของฉันเลยอ่อนลง