บทที่ 448

แม่ของแซคคารี่เคยพูดครั้งสองครั้งว่าฉันดูคล้ายกับผู้หญิงคนนั้นมาก เมื่อเธอหันหน้าทั้งใบหน้ามาทางฉัน ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังมองดูตัวเองในอนาคต ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ฉันน่าจะเหมือนผู้หญิงคนนี้แน่นอน

ฉันเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงตรงข้ามกับเธอ วอลเลซขอตัวจากไปอย่างชาญฉลาดแล้วพูดว่า “แม่ครับ ผมพาเธอมาหาแม่ตามที่สัญญาแล้ว! พวกคุณคุยกันไปก่อน ผมจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง ก่อนแล้วจะมาร่วมกับคุณทั้งสองนะ”

หลังจากที่วอลเลซจากไป ฉันก็เหลือเพียงลีโอ และบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ฉัน เธอยื่นกาแฟให้ฉันหนึ่งถ้วยแล้วพูดว่า “เธอให้พวกเขาออกไปก็ได้นะ”

ฉันพยักหน้าให้ลีโอ เขาจึงยืนห่างจากฉันออกไป 10 เมตร

หลังจากที่พวกเขาให้ระยะห่างกับพวกเราแล้ว สตรีผู้สูงศักดิ์ก็พูดด้วยน้ำเสียงใจเย็นว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับหนูตั้งแต่ที่เราจากกัน”

งั้นเธอก็ไม่ได้เห็นฉันตอนที่เธอบริจาคไตให้ฉันงั้นเหรอ?

ฉันเม้มปากและยังคงเงียบ เธออธิบายและพูดต่อว่า “ฉันคิดถึงหนู และต้องการพาหนูมาดูแลด้วยตัวของฉันเอง แต่เมื่อฉันนึกถึงพ่อของหนูขึ้นมา… เขาโกหกฉัน และทำลายความรักของฉันที่มีให้เขา ฉันเกลียดเขามาก และฉันก็รู้สึกทนไม่ได้ที่ไม่มีหนูอยู่เคียงข้างฉัน ฉันขอโทษนะ"

เธอดูสงบมาก เมื่อตอนที่พูดถึงความเกลียดชังที่เธอต่อพ่อของฉัน

มันก็เหมือนกันกับตอนที่เธอพูดว่าคิดถึงฉัน

มันไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ

ฉันพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

“แคโร หนูใจเย็นมากหลังจากที่พบฉัน”

ฉันมองไปที่กาแฟและพูดว่า "คุณก็เหมือนกันนะคะ"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอหัวเราะและพูดว่า “หนูเหมือนฉันมากนะ”

ฉันยังคงเงียบ

เธอกล่าวต่อว่า “ฉันให้วอลเลซพาหนูมาหาฉัน เพราะฉันต้องการมอบธุรกิจในเมืองอู๋ให้หนู รวมถึงธุรกิจในฝรั่งเศสด้วย”

ฉันหัวเราะและถามว่า “ทำไมใจกว้างจังคะ?”

เธอพูดว่า “หนูเป็นลูกสาวคนเดียวของฉัน”