บทที่ 450

ใบหน้าของฉันซีดเหมือนกับกระดาษและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาเปลี่ยนชุดฉันให้อยู่ในชุดรัดรูปเหมือนกับในหนังแอ็คชั่นและถักผมยาวของฉัน เขายังสวมหน้ากากสีดำบนใบหน้าของฉันไว้ด้วย

พวกเขาน่าจะกำลังเร่งรีบ เขาดึงแขนฉันแล้วผลักฉันเข้าไปในรถ หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นรถและนั่งลงข้างฉัน

ฉันได้ยินเขาออกคำสั่ง "กลับไปที่ที่หลบภัย"

รถยังคงวิ่งไปทางเหนือ ฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงการออกจากชายแดนฟินแลนด์ และคนจากตระกูลชิคกำลังตามล่าพวกเขาอยู่

กลางคืนกำลังเข้ามาใกล้ และในไม่ช้าฉันก็เห็นแซคคารี่

ฉันอยู่บนชั้นสอง ในขณะที่เขาอยู่บนชั้นหนึ่ง

ชั้นแรกเป็นสังเวียน!

เขาเป็นเหมือนปีศาจที่กำลังฆ่าคนอย่างต่อเนื่อง

ใช่แล้ว เขาถูกโจมตีโดยคนหลายสิบคน อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของเขายังคงไม่สะทกสะท้าน และสามารถรับมือกับความท้าทายได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่าเขาอยู่บนถิ่นที่เขาคุ้นชิน

ฉันดูฉากด้านล่างอย่างตั้งใจเต็มไปด้วยความรู้สึกคลื่นไส้ ที่สำคัญกว่านั้น ฉันกังวลเรื่องสภาพร่างกายของแซคคารี่

ฉันจะเจ็บไปด้วยถ้าเขาได้รับบาดเจ็บใด ๆ

คริสนั่งบนเก้าอี้แล้วพูดกับฉันว่า “นี่คือที่ที่ฉันโตมากับแซคคารี่ เราถูกลิขิตให้อยู่ในกรงมาตลอดชีวิต”

ฉันกลั้นหายใจและถามว่า “คุณหมายความว่าอย่างไรจากที่พูดว่าถูกลิขิต?”

“คุณไม่เข้าใจเหรอ?”

เขาชำเลืองมองไปทางด้านข้างและพูดว่า “ถูกลิขิตที่หมายถึงว่า เราคงไปจากที่นี่ไม่ได้ตลอดชีวิต! ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือแซคคารี่ มันก็ไม่ต่างกัน!”

มีคนที่แข็งแกร่งและฉลาดพอ ๆ กับแซคคารี่ที่ทำอะไรที่ต่อต้านสิ่งนี้หรือเปล่านะ?

ฉันถามอย่างกังวลว่า “ถ้าอย่างนั้นเขาอยู่ต่อด้วยความตั้งใจของเขาเองเหรอ? หรือว่า…"

“แน่นอน มันเป็นความตั้งใจของเขาเอง ที่นี่คือที่ของเขา”

นี่คือ ที่ของแซคคารี่...

ทันใดนั้นเขาก็ถามฉันว่า “แซคคารี่รักคุณไหม?”

ไม่นานมานี้ มีคนถามคำถามเดียวกันกับฉัน

ฉันก้มหน้าลงและพูดว่า “มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“เรามาทดลองกันได้นะ”

ฉันถามอย่างเย็นชาว่า “ทดลองอะไร?”

เขามองชายคนข้าง ๆ “ผลักเธอลงไป”

ลูกน้องถามเขาว่า “ปิดปากเธอไหมครับ?”