บทที่ 453

เขาก็คือ วอลเลซ

เขาหาฉันเจอได้ยังไง?

ทำไมถึงเป็นเขาในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้?

ทำไมถึงไม่ใช่ชายคนที่หัวใจฉันร้องเรียกหา?

ไม่! ฉันไม่ต้องการเขา หรือแม้กระทั่งคิดถึงเขา!

ฉันเกลียดเขา! เกลียดสิ่งที่เขาทำกับฉัน!

เขาทำให้ฉันเจ็บช้ำขนาดนี้ได้อย่างไร?

...

ณ ที่ซ่อนตัว แซคคารี่คอยจ้องมองร่างที่ไม่ขยับเขยื้อนของหญิงสาวอย่างไม่คลาดสายตา ดวงตาเธอเบิกกว้าง ยินยอมให้หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมตากลมโตคู่นั้น

คำพูดของเธอที่ว่า “ฉันกำลังจะตาย!” ยังดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

เขา... ไม่เคยคาดคิดว่าเธอกำลังจะตาย!

เขาทนไม่ได้กับผลลัพธ์เช่นนี้!

เขารู้ว่าการกระทำของเขามันทำร้ายเธอ

แต่ทว่า เมื่อมองไปที่ปืนไรเฟิลที่พร้อมรับคำสั่งตลอดเวลาเหล่านั้น เขาจำเป็นจะต้องทำ!

ถ้าเขาไม่ระวังในการกระทำของตัวเอง หญิงสาวที่นอนอยู่บนหิมะนั่นคงโดนสาดด้วยห่าฝนแห่งกระสุน

เขามั่นใจว่า ชายที่ครั้งหนึ่งเคยสอนเขาให้ฆ่าศัตรูอย่างเลือดเย็นจะต้องทำอะไรแบบนั้นแน่!

คริสที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นมาสักพัก เดินมาหา

ก่อนพูดขึ้นอย่างไม่เป็นมิตร “คาดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ? หลังจากที่แกจากไปและไม่ต้องการกลับมาอีก แต่ฉันก็ยังตามจับและพาแกกลับมาได้ราวกับนักโทษ!”

หลายปีที่ผ่านมา คริสพยายามที่จะจับตัวแซคคารี่ แต่ทว่า คนของเขากลับถูกฆ่าตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เมื่อคืนก่อน คริสใช้โอกาสที่แซคคารี่กลับมาที่ประเทศพร้อมกับผู้ติดตามเพียงไม่กี่คน ดักสกัดเฮลิคอปเตอร์ของเขาในระหว่างทาง!

ขณะเดียวกัน แซคคารี่ที่กำลังเดินทางกลับประเทศ หวังเพียงว่าจะได้เจอกับแคโรไลน์เป็นการส่วนตัวที่หนานจิง และพาเธอไปฟินแลนด์

ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่การเซอร์ไพร์สธรรมดา จะทำให้เขากลายเป็นคนร้ายที่ทำร้ายเธอ

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเองที่ประมาทในคืนก่อน!

เขาที่ตัวคนเดียวในตอนนี้ ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป!

อย่างไรก็ตาม แซคคารี่ไม่คาดคิดว่าคริสจะวางกับดักที่คฤหาสน์ของเขา เพื่อจับตัวแคโรไลน์!

ขณะเดียวกัน อาจารย์ซิลาสสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยที่เติบโตมาเคียงข้างเขา ในตอนนี้เริ่มที่จะเป็นอิสระแล้ว!

เขารู้ว่า นี่คือเวลาที่แซคคารี่จะต้องได้รับบทเรียน!

ตัวอย่างเช่น อาจารย์ซิลาสต้องการให้แซคคารี่เข้าใจอย่างชัดเจนว่าเขายังคงเป็นหัวหน้าอยู่!

เช่นเดียวกับแซคคารี่ ไม่ว่าเขาจะมีอิทธิพลมากเพียงใดต่อโลกภายนอก แต่ที่นี่เขาก็เป็นเพียงแค่นักโทษ!

ถ้าอาจารย์ซิลาสอยากให้เขาตาย เขาก็ต้องตาย!