บทที่ 454

ฉันยังคงอยู่ในสภาวะสับสน ในหัวเหมือนกับกำลังย้อนดูภาพของตัวเองตั้งแต่ในอดีต สิ่งแรกที่ปรากฏในจิตสำนึกคือพ่อกับแม่ ตามด้วยแอนดรูและควินซี่ หลังจากนั้นคือแลนซ์ ผู้ที่เป็นดั่งแสงแรกของฉัน ตามมาด้วยการแต่งงานที่แสนต่ำต้อยของฉันกับดิกสัน สุดท้ายคือแซคคารี่ ผู้ที่ปรากฏตัวเป็นคนสุดท้ายในชีวิต

ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่แท้จริงเลยในชีวิต

แซคคารี่คือ คนที่สอนฉันว่าการเป็นคนที่มีคุณค่านั้นรู้สึกอย่างไร

แซคคารี่คือ คนที่ดึงฉันขึ้นมาจากปลัก และมอบความรักให้อย่างไม่มีเงื่อนไข

เขาคือคนที่ทำให้ฉันศรัทธาในบางสิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้กลายเป็นสิ่งที่ฉันศรัทธา

การรักเขาก็เหมือนการมีศรัทธา

แล้วศรัทธาคืออะไรล่ะ?!

มันคือบางอย่างที่เฝ้าตามหาและไม่เคยหม่นหมอง

การแทงของแซคคารี่ และคำพูดเหล่านั้นได้ทำลายศรัทธาของฉันไปจนหมดสิ้น!

ท้ายที่สุดการกระทำของอดีตนายหญิงก็เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเขา

แม้ว่าครั้งหนึ่งเขาจะเคยสัญญาว่า ฉันสามารถฝากฝังปัญหาไว้กับเขาได้ก็ตาม!

ในหัวฉันเต็มไปด้วยความสับสน เปลือกตาหนักอึ้ง และได้ยินเสียงคนพูดลาง ๆ “คุณแม่ หมอบอกว่าแคโรนั้นยังไม่ฟื้น และตระกูลชิคก็ถามหานายท่านของพวกเขา”

เสียงที่ดูมีอายุพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล “พาแคโรกลับไปหาพวกเขา ยังไงซะ เธอก็คือนายท่านของคนเหล่านั้น ถ้าเธออยู่ที่นี่ ประสาททั้งหลังคงเต็มไปด้วยเสียงดังจอแจ มันไม่เป็นผลดีต่อการพักฟื้นของเธอ!”

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกเคลื่อนย้าย แต่ก็ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ณ ขณะนั้น เด็กสองคนอายุราวเจ็ดถึงแปดเดือนก็ปรากฏขึ้นมาในหัวฉัน เขาทั้งคู่หน้าตาเหมือนชายคนนั้น ฉันพยายามกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้!

รูปร่างของพวกเขาชัดเจนขึ้นทุกวินาที ฉันพยายามรีบไล่พวกเขาออกไป แต่ว่า จู่ ๆ พวกเขาก็ลุกขึ้น และเริ่มดูเหมือนกับแซคคารี่!

เสียงใครสักคนที่อยู่ข้างฉันพูดขึ้น “คุณเวนเดล ภาวะทางอารมณ์ของนายท่านดูเหมือนจะกำลังอยู่ในช่วงสับสน”

อีกเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น “เธอกำลังฝันร้ายเหรอ? ไปพาหมอมาตรวจเร็วเข้า”