บทที่ 455

คฤหาสน์ที่หรูหราและดีที่สุดในเมืองอู๋ทั้งหมดตั้งอยู่บนยอดเขานอกตัวเมือง ที่นั่นไม่ค่อยมีผู้คนนัก และสภาพแวดล้อมก็เงียบสงบ!

ยิ่งกว่านั้น เพราะสถานที่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา มันจึงเป็นที่แรกในเมืองอู๋ที่ได้สัมผัสกับหิมะและสายฝน

ฉันเคยไปที่นั่นครั้งหนึ่ง เมื่อตอนดิกสันพาฉันไปค้างคืนบนยอดภูเขา

ตอนที่ลีโอขับรถผ่านคฤหาสน์หลังหนึ่ง ฉันสังเกตเห็นแมวตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูทางเข้า ขนสั้นของมันเปียกโชกดูน่าเวทนา

คฤหาสน์นั่นช่างน่าสนใจ และดูเหมือนจะมีคนอาศัยอยู่

หรือว่าดิกสันจะอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย?!

ฉันสั่งทัคเกอร์ “ช่วยฉันตรวจสอบสถานภาพของบ้านหลังนั้นที”

ทัคเกอร์ต่อสายโทรศัพท์ก่อนบอกที่อยู่ และบ้านเลขที่ ไม่นานนัก เขาก็หันมาบอกฉัน “นายท่านคฤหาสน์หลังนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของดิกสัน เกร็ก ส่วนคนที่อาศัยอยู่ด้านในคือ นายท่านเลวิสและภรรยา”

ฉันถามอย่างสับสัน “นายท่านเลวิส แห่งตระกูลเยล?”

ทัคเกอร์อธิบาย “ใช่ครับ เมื่อนานมาแล้ว ผมทำตามคำสั่งของคุณและจัดการกับเวนดี้ เยล... ในตอนนี้เธอเสียสติไปแล้ว หลังจากที่สูญเสียผู้สนับสนุนหลัก ตระกูลเยลได้หันไปรวมตัวกับตระกูลเกร็ก ตอนนี้ตระกูลเยลได้ถูกส่งต่อให้ดิกสัน เขาจึงจัดสรรคฤหาสน์แห่งนี้ให้เป็นที่อาศัยของคนจากตระกูลเยลทั้งสอง รวมไปถึงเหล่าเด็ก ๆ จากตระกูลเยลด้วยเช่นกัน ขณะเดียวกันพวกหนุ่มสาวยังคงอาศัยอยู่ที่เมืองเอ มีเพียงเวนดี้ที่ตอนนี้ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลบ้า”

เมื่อนานมาแล้ว ฉันบังเอิญพบเวนดี้ที่งานแต่งงานของน้องสาวฌอน ในตอนนั้น เธอที่ยังไม่ได้รับบทเรียนพยายามจะหาเรื่องฉัน ในท้ายที่สุด ฉันโทรหาทัคเกอร์และให้เขาจัดการกับเวนดี้

ฉันไม่เคยถามถึงเธออีกเลยตั้งแต่นั้นมา และในตอนนี้เธอถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลบ้า

ฉันคิดว่านั่นคงเป็นราคาที่ต้องจ่ายสำหรับความจองหองของเธอ!

ฉันถอนหายใจและไม่พูดถึงมันอีก ก่อนจะใช้มือนวดเบา ๆ ไปที่ท้อง

มันกลายเป็นแผลเป็นไปแล้ว และไม่เปื้อนเลือดดังเช่นเมื่อก่อน

มันช่างเป็นการแทงที่แม่นยำ และสวยงามอยู่บนดอกไลเซนทัส!

ไม่นานนัก ฉันก็ได้มาถึงคฤหาสน์ที่ทัคเกอร์จัดหามาให้ มันตั้งอยู่เหนือคฤหาสน์ของดิกสัน

จากตรงนี้ ฉันสามารถมองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายในสวนของดิกสัน เคราะห์ดีที่นายท่านเลวิสคือคนที่อาศัยอยู่ที่นั่น จึงไม่เป็นที่อึดอัดใจนัก ยิ่งไปกว่านั้น ฉันมาอยู่ที่นี่เพียงต้องการพักฟื้นร่างกายเท่านั้น ไม่ได้หวังมาอยู่เป็นเวลานาน!