บทที่ 461

เขารู้ว่าแซคคารี่กับฉันนั้น...

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ได้รับข้อความจากเขาอีกครั้ง “สำหรับฉัน สาวน้อยคนนี้เป็นเหมือนครอบครัว และจะเป็นแบบนั้นตราบชั่วชีวิตนี้ ในเมื่อไม่มีใครอยู่กับเธอในวันเกิด ฉันจะร้องเพลงให้เธอสักเพลง สองเพลง หลังจากการแสดง ฉันจะไปหายาราที่เมืองถง ขอให้เธอมีความสุขในวันปีใหม่”

แลนซ์รู้เรื่องการทะเลาะกันของฉันกับแซคคารี่

ดูเหมือนเขาจะรู้เยอะกว่าที่ฉันคิดเอาไว้

ร่างเล็กยิ้มก่อนตอบ “ขอบคุณนะคะ”

ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่เขามอบให้ในชีวิตนี้

ขอบคุณที่เขาคอยปกป้องและอยู่ข้างฉันมาตลอด มันช่างเป็นมิตรภาพที่แน่นแฟ้นและปราศจากความกังวล

คอนเสิร์ตจะถูกจัดขึ้นในช่วงเที่ยงของพรุ่งนี้ ซึ่งเหมาะกับตารางของฉันเป็นอย่างดี หลังจากตื่นนอน ฉันตั้งใจจะใส่ชุดคลุมสีฟ้าสดใสที่ลากยาวไปถึงพื้นคู่กับรองเท้าส้นสูง เสื้อคลุมนั่นน่าจะยาวคลุมเท้าฉันได้พอดี

ฉันสวมใส่ชุดที่ราวกับนำดวงดาวทั้งจักรวาลมาประดับไว้บนร่างกาย มันสว่างสดใส, เปล่งประกาย, เป็นที่จับตามอง และมีกากเพชรที่ส่องประกายเกินจริง

ในเมืองอู๋ ฉันสง่างามอยู่เสมอ

ในเมืองอู๋ที่ปราศจากแซคคารี่ ฉันก็ไม่เคยเหนื่อยหน่าย ฉันปรากฏตัวด้วยลุคที่ดีสุดเสมอในทุกสถานที่!

จะใช้ชีวิตอย่างสง่างาม หรือ อยู่อย่างเหนื่อยล้า

ครั้งหนึ่งซัมเมอร์เคยถามว่าฉันรู้สึกเหนื่อยบ้างหรือเปล่า

มันเหนื่อยเหรอ?

มันเป็นสิ่งที่ฉันเลือกเอง

ฉันหยิบเสื้อโค้ทแบบจำลองสามมิติขึ้นมาสวม ลีโอที่เห็นฉันกำลังจะออกไปข้างนอก ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “นายท่าน คุณจะไปไหนเหรอครับ?”

“ฉันจะไปคอนเสิร์ต วันนี้นายไม่ต้องตามฉันมาหรอก”

ลีโอพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “แต่...”

ลีโอเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของฉัน

“งั้นมาด้วยกันสิ” ฉันเอ่ย

ลีโอเข้าใจทันที “ไม่ต้องสนใจพวกเราหรอกครับ พวกเราจะไม่ไปปรากฏตัวให้คุณเห็นเลย ถ้ามีอะไร คุณสามารถกดปุ่มตั้งค่าการตอบสนองความเคลื่อนไหวได้บนมือถือ และพวกเราจะรู้สถานการณ์ของคุณในทันที”

ฉันพยักหน้า ก่อนลีโอจะมาส่งฉันที่ตึกแสดงคอนเสิร์ต

ฉันยืนอยู่ที่ทางเข้าสักพักและรอจนใกล้ถึงเวลาก่อนจะเดินเข้าไป ทันทีที่นั่งลง ฉันก็ได้ยินเสียงทำนองเพลงที่คุ้นหู

The Street Where Wind Resides

แลนซ์กำลังบรรเลงนี้ให้ฉัน

เมื่อได้ยินท่วงทำนองเพลง ฉันก็ไม่สามารถรู้สึกแบบเดิมได้อีกแล้ว