บทที่ 462

”จำได้สิ ก็แค่พวกกากเดนที่กำลังจะโดนตระกูลชิคฆ่าทิ้ง!”

เขาตกตะลึงจนพูดอย่างตะกุกตะกัก “กะ กะ กากเดน?”

ฉันหัวเราะก่อนจะถามอย่างประชดประชัน “ไม่งั้นจะเป็นอะไรล่ะ? หรือจะเป็นขยะ?”

ในสายตาของฉัน เขาก็เป็นแค่พวกกากเดน พวกขยะ!

เขาคือความอัปยศของฉัน!

เขาขำขึ้นด้วยความโกรธ “ผู้หญิงของแซคคารี่นี่แข็งแกร่งจริง ๆ!”

เขาเอ่ยถึงชื่อที่ฉันไม่อยากได้ยินมากที่สุด

ฉันเลิกยั่วยุเขา หลังจากที่เงียบไปสักพัก ฉันเตือนเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขอให้เพลิดเพลินกับความสงบสุขในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทันทีที่วันตรุษจีนจบลง...”

ท่วงทำนองอันไพเราะจากเปียโนยังคงดังมาจากบนเวที ฉันพูดต่อน้ำเสียงแผ่วเบา “WT จะต้องล่มสลาย!”

อีกฝ่ายหัวเราะขึ้น “ใครสอนให้เธอกล้าได้ขนาดนี้?”

ฉันทำหูทวนลมและวางสายไป

ขณะเดียวกัน ฉันไม่รู้ว่าคริสที่อยู่อีกฝากของปลายสายจ้องมองไปที่แซคคารี่ที่กำลังอ่านหนังสือด้วยสีหน้าหงุดหงิด เขาถามอย่างตกตะลึง “ทำไมผู้หญิงของแกถึงอารมณ์รุนแรงขนาดนี้? เธอยังคงแค้นฉันอยู่สินะ ใช่ไหม?”

แซคคารี่ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ “เธอเป็นพวกอาฆาตแค้น”

เพราะเธอเป็นคนอาฆาต เธอจึงไม่สามารถให้อภัยดิกสันได้อีกแล้ว

เพราะเธอเป็นคนอาฆาต เขาจึงไม่แน่ใจว่าเธอจะให้อภัยเขาได้หรือเปล่า

แซคคารี่พลิกหนังสือไปหน้าถัดไป คริสพูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวลใจ “ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันคงจะปฏิบัติต่อเธอให้ดีกว่านี้”

แซคคารี่เงยหน้ามองเขา ก่อนถามขึ้นด้วยเสียงเหน็ดเหนื่อย “แกทำอะไรเธอ?”

คริสจะกล้ายอมรับได้อย่างไรว่าเขากระทำการล่วงเกินเธอ?

ถ้าแซคคารี่รู้เข้า เขาคงโดนฆ่าแน่ ๆ!

เขารีบหัวเราะออกมาและพูดขึ้น “ก็เรื่องที่ฉันผลักเธอเข้าสู่สมรภูมิไง”

แซคคารี่ตัวแข็ง ในวันนั้น เขาเตะเธอเข้าอย่างจังไปสองครั้ง

เขาไม่รู้เลยว่าอาการบาดเจ็บของเธอเป็นอย่างไรบ้าง เขาเป็นห่วงเธออย่างสุดหัวใจ

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เขาเป็นดั่งสัตว์ที่ติดอยู่ในกับดัก และโจชัวร์ก็ยังหาที่อยู่ของเขาไม่เจอ มันช่วยไม่ได้ที่โจชัวร์จะดำเนินการล่าช้าเช่นนี้ มันเป็นเพราะ WT มีเจตนาที่จะทำลายทรัพย์สินมูลค่านับศตวรรษเพื่อซ่อนตัวเขา