บทที่ 463

เมื่อนึกถึงอดีต ฉันนี่ช่างเป็นคนน่าเวทนาเสียจริง

ฉันที่น่าเวทนาในตอนนั้น ชีวิตก็ยังคงยุ่งเหยิงเหมือนเช่นเคย

ฉันถอนใจยาว ก่อนพูดกับลีโอ “รอฉันตรงนี้ก่อน”

ร่างบางก้าวเข้าไปในตรอกข้าง ๆ ในคืนที่หิมะโปรยปราย ตรอกยาวนั่นเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน เธอเดินไปหาไฟถนนต้นเดิมที่ในอดีต และถอนใจ “ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้าแบบนี้กันนะ?”

ฉันหมกมุ่นอยู่กับความเศร้ามากไป ทำให้ฉันต้องตามหาร่องรอยแห่งความอบอุ่นในอดีตเหล่านั้น

หญิงสาวหลับตาลงและร้องไห้ “แซคคารี่ คุณทำให้ความศรัทธาของฉันแหลกสลาย”

เขาทำลายความรักที่ฉันใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อสร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง อยู่คนเดียวเหรอ?”

ฉันลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าสวยงามที่น่าเหลือเชื่อนั่น

ฉันก้าวถอยหลังและตั้งสติ ก่อนจะถามขึ้น “ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?”

ปากบางยิ้มกว้างก่อนจะตอบ “ก็เพราะว่าผมคิดถึงคุณ”

ฉันหันหลังกลับและพยายามจะเดินหนี เขาเดินตามมาและถามขึ้น “คุณเกลียดผมเหรอ?”

ไม่ ฉันไม่ได้เกลียดเขาเลยสักนิด

ฉันรู้สึกขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตฉันไว้ตอนที่ฉันยืนอยู่หน้าประตูแห่งความตาย

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ต้องการจะยุ่งเกี่ยวกับเขาในทุก ๆ ทาง

นั่นเป็นเพราะแซคคารี่บอกฉันว่า เขามีอารมณ์ที่ไม่คงที่!

แซคคารี่ยังบอกอีกว่าเขาเป็นคนแปลก ๆ

ฉันไม่สามารถที่จะจัดการกับคนประเภทนี้ได้!

และฉันก็ไม่ต้องการเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มั่นคง!

ฉันปฏิเสธเขาอย่างชัดเจน แต่เขาก็ยังพูดออกมาด้วยอารมณ์เศร้าโศก “สุขสันต์วันเกิดแคโร”

นอกจากดิกสัน เขาคือคนแรกที่มาอวยพรวันเกิดฉันด้วยตัวเอง!

เขาเป็นคนแรกที่ฉันยอมรับคำอวยพรอย่างเต็มใจโดยไม่ปฏิเสธ!

หัวใจที่มั่นคงและสงบนิ่งของฉันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที ฉันยืนนิ่งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้า ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่สามารถกลั้นความเศร้าที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้!