บทที่ 464

ทุกครั้งที่ฉันเจอวอลเลซ เขาจะใส่หูฟังอยู่เสมอ!

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่เขาไม่ได้ยินฉัน ก็คือตอนที่เขาไม่ได้ใส่หูฟัง!

ฉันเดาได้อย่างแน่ชัดว่าเขาคงจะหูหนวกจริง ๆ!

แถมฉันยังด่าว่าเขาหูหนวกถึงสองครั้ง!

ความรู้สึกผิดในใจฉันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว วอลเลซยังคงถามเรื่องที่เขาเมินเฉยใส่ฉัน ฉันตอบเขาอย่างขอไปที “เลิกเล่นได้แล้ว พาลีโอไปซื้อของเพื่อฉลอง ฉันจะรอพวกนายอยู่ที่คฤหาสน์”

เขาถามอย่างประหลาดใจ “คุณอนุญาตให้ผมกลับบ้านด้วยได้เหรอ?”

ร่างเล็กกรอกตาใส่เขาและพูดขึ้น “นายจะปฏิเสธก็ได้นะ”

ฉันไม่สามารถบังคับตัวเองให้ไล่เขาไปได้

วอลเลซยิ้มกว้าง “แคโรดีกับผมที่สุดเลย”

ฉันพูดไม่ออก

ฉันกลับไปที่คฤหาสน์บนยอดเขา ในระหว่างที่ลีโอกับวอลเลซออกไปซื้อของเพื่อมาเฉลิมฉลอง ฉันเตือนพวกเขาเป็นพิเศษให้ซื้อซองแดงอั่งเปามาให้ฉัน 25 ซอง

กว่าฉันจะถึงคฤหาสน์ก็เป็นเวลา 3 ทุ่มแล้ว หิมะเริ่มลดน้อยลง เหล่าบอดี้การ์ดและฉันยังคงยุ่งอยู่ในครัวอีกสักพัก

ทันทีที่พวกเราทำอาหารเสร็จ วอลเลซกับลีโอก็กลับมาพร้อมกับของมากมาย พวกเขาตกแต่งบ้านและจัดเตรียมพลุหลายชุดไว้บนสนามหญ้า เพื่อรอเวลาตี 1

พวกเขาที่ไม่สามารถกลับบ้านได้ ฉันจึงเชิญเหล่าบอดี้การ์ดส่วนตัวทั้ง 24 คน มาร่วมกินอาหารค่ำในวันปีใหม่กับฉัน

การได้เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของพวกเขา ทำให้ฉันเริ่มคิดถึงเหล่าคนทั้ง 23 คน ก่อนหน้านี้

พวกเขาทั้งหมดคือมนุษย์ที่มาอยู่ข้างฉันเพื่อเลี้ยงชีพตนเอง ทว่า ฉันไม่สามารถจัดหาความมั่นคงและความสงบสุขให้แก่พวกเขาได้ แค่ความคิดนั่นก็ทำให้ความคิดที่จะแก้แค้นในใจของฉันแข็งแกร่งมากขึ้น

เมื่อมาถึงเวลากล่าวอวยพรในระหว่างมื้ออาหาร ฉันยกแก้วในมือขึ้นและกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ “แด่อนาคต และการช่วยเหลือของพวกคุณทุกคนที่อยู่ที่นี่”

ลีโอรีบตอบ “นายท่าน มันเป็นหน้าที่ของพวกเรา”

“ขอบคุณที่อยู่ข้างฉันด้วยความเต็มใจ” ฉันตอบ

การมีอยู่ของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก

ฉันยกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนจะรู้สึกร้อนในลำคอและหัวที่เริ่มโอนเอน ข้าง ๆ ฉัน วอลเลซสังเกตได้ถึงความผิดปกติ เขาเอื้อมมือมาประคองเอวฉัน และถามขึ้น “แคโร คุณโอเคหรือเปล่า?”