บทที่ 465

มันช่างงดงามจนทำให้รู้สึกเหงา

ณ ขณะนั้น มันทำให้ฉันนึกถึงแซคคารี่

เขาคือดอกไม้ไฟที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต ในเวลาเดียวกันมันก็เป็นประสบการณ์ที่โดดเดี่ยวที่สุดเช่นกัน ช่วงเวลาที่สวยงามนั่นเกิดขึ้นเพียงแค่ครู่เดียว

ร่างบางถอนใจ ขณะที่หัวใจท่วมท้นไปด้วยความเศร้า

จู่ ๆ วอลเลซที่อยู่ข้างฉันก็รีบถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น “แคโรไลน์น้อย คุณรู้ชื่อเรียกอีกชื่อของดอกไม้ไฟหรือเปล่า?”

เขาเรียกฉันว่าแคโรไลน์น้อยอีกแล้ว...

ฉันให้ความสนใจกับคำถามของเขา และถามขึ้น “อีกชื่อคืออะไร?”

“โสเภณี! ในอดีตพวกเขาไม่ได้เรียกโสเภณีว่าเป็นดอกไม้ไฟ หรืออะไรที่คล้ายกันหรอกเหรอ? พวกเขานั้นสวยงาม แต่ความงามที่คงอยู่ได้ไม่นาน เหมือนกับดอกไม้ไฟที่หายไปในชั่วพริบตา นั่นคือสิ่งที่พวกเขาหมายถึง ‘ดอกไม้ที่ไฟเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว’ “

วอลเลซที่เติบโตในฝรั่งเศส เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับวัฒนธรรมพื้นบ้าน ฉันอธิบาย “โสเภณีไม่ใช่ดอกไม้ไฟ มันคือสถานที่ที่พวกเขาอยู่อาศัย โดยเรียกสถานที่นั้นว่า สถานที่แห่งดอกไม้ไฟ”

เขาถามฉัน “มันไม่เหมือนกันเหรอ?”

“นายอยู่ในฝรั่งเศส แล้วนายถูกเรียกว่าฝรั่งเศสหรือเปล่าล่ะ?”

ฉันยกตัวอย่างอย่างตรงไปตรงมา และเขาก็เข้าใจในทันที เขาถอดหูฟังออกก่อนจะหลับตาลง เขาเอ่ยขึ้น “ผมนอนก่อนนะ”

ฉันเรียกเขาอย่างอ่อนโยน และไม่มีเสียงตอบรับจากเขา

ฉันเรียกเขาอีกครั้ง และยังคงไม่มีเสียงตอบรับ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงคิดว่าเขาพยายามจะเมินฉัน

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าเขาหูหนวก

ฉันลุกขึ้น วางซองอั่งเปาไว้ข้างหมอนของเขา ก่อนจะอวยพรให้เขามีความสุขในวันปีใหม่อย่างเงียบ ๆ และเดินออกจากห้องไป

ในตอนนั้น ลีโอและเหล่าคนที่เหลือกำลังเล่นไพ่กันอยู่

เมื่อพวกเขาเห็นฉันเดินออกมา พวกเขาจึงรีบยืนขึ้นทันที

ฉันที่ยืนอยู่ตรงประตู มองใบหน้าอันเยาว์วัยเหล่านั้นมันทำให้ฉันรู้สึกแย่ ทว่าฉันจะต้องยุติบางอย่างลงด้วยตัวของฉันเอง