บทที่ 466

ไม่ว่าจะเป็นความหายนะหรือความรุ่งโรจน์

ทั้งสองสิ่งล้วนมีอยู่ในโลกของพวกเขา

มันต้องการให้เราทั้งคู่แบ่งปันภาระของกันและกัน

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้ตระหนักถึงตัวตนของฉันในตอนนั้น

ฉันไม่รู้ว่าการอยู่กับเขาจะทำให้ฉันต้องแบกรับภาระเหล่านั้นไปกับเขาด้วย!

ฉันกลับเข้าไปที่คฤหาสน์และนอนลงในห้องข้าง ๆ กับวอลเลซ ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเข้าไปดูข่าวบันเทิง มันไม่มีอะไรมาก มีแต่เรื่องซุบซิบดารา

ฉันพบสถานะที่แซคคารี่โพสต์ลงบนเว่ยป๋อในอดีต มันมียอดไลค์เกินสามล้าน ในความคิดเห็นด้านล่างคือแฟน ๆ ทั้งหมดที่ยกย่องชื่นชมเขา

[27 พฤศจิกายน 201X เวลา 20.00 น. ผมหมั้นกับแคโรไลน์ ชอว์ เราจะแต่งงานอย่างเป็นทางการในปี 201X ขอให้โลกเฉลิมฉลองในโอกาสนี้ด้วย]

ประโยคนั้น ฉันไม่กล้าที่จะลืมมันไปตลอดชีวิต

ดวงตาของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดง ฉันหลับตาและพึมพำ “สวัสดีปีใหม่นะคะ พี่รอง”

คำพูดเหล่านั้นสามารถพูดออกไปได้ให้กับตัวฉันเพียงเท่านั้นในค่ำคืนอันเงียบสงัด

…

วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นจากการปลุกของวอลเลซตั้งแต่เช้าตรู่ เขามาที่ห้องของฉันและกระโดดไปมาบนเตียงของฉัน

ฉันลืมตาขึ้นและขู่เขาอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้านายยังไม่หยุด ฉันจะส่งนายกลับเมือง”

เขาตอบอย่างไม่เกรงกลัวว่า “คุณหนู สวัสดีปีใหม่นะครับ!”

บางครั้งเขาชอบที่จะทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสา ทำให้ยากที่จะโกรธเขาลง

ฉันตอบกลับไปด้วยความอดทนอย่างสุดขีดว่า “สวัสดีปีใหม่”

วอลเลซนั่งขัดสมาธิข้าง ๆ ฉันและพูดว่า “ผมจะขึ้นเครื่องบินกลับไปฝรั่งเศสในบ่ายวันนี้นะ”

ฉันลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำและพูดว่า “เดินทางปลอดภัยนะ”

เขาลุกขึ้นไล่ตามและถามต่อว่า “คุณอยากตามผมกลับไปฝรั่งเศสไหม?”

ฝรั่งเศสไม่ใช่บ้านของฉัน