บทที่ 473

ฉันใช้เวลาพอสมควรกว่าจะนึกได้ว่าที่นี่คือคฤหาสน์เก่า และนี่คือบ้านของแซคคารี่ ฉันลุกขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ แล้วจึงเอาเสื้อผ้าที่วางไว้ข้างเตียงมาสวม ฉันเห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้ฉันอยู่ด้านหน้า

ชายคนนั้นใส่สูท และสีดำของมันก็ดึงความเย็นชาของเขาออกมา ฉันต้องการปิดประตูแล้วกลับห้อง แต่ฉันเข้าใจว่าการหลบเลี่ยงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ฉันเดินออกไปแล้วถามเขาว่า “ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

เสียงของฉันสงบราวกับว่าคนตรงหน้าฉันไม่เกี่ยวอะไรข้องเกี่ยวกับฉัน อย่างไรก็ตาม ความโศกเศร้าที่ถูกกดขี่ในหัวใจของฉันนั้นชัดเจนมาก

ในตอนนี้ ฉันนึกประโยคหนึ่งขึ้นมาในหัวได้ 'โลกของฉันอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวาย ในขณะที่เขามั่นคงเหมือนดั่งหินผาในโลกของเขา'

มั่นคงดั่งหินผา…

แซคคารี่มั่นคงเหมือนดั่งหินผาเสมอมา

หิมะตกลงที่สนามหน้าด้านหน้า และโคมไฟที่ทางเดินก็ยังคงติดอยู่ ชายคนนั้นอธิบายเบา ๆ “ร่างกายของเธออ่อนแอมาก หมอบอกว่าเธอต้องพักผ่อน ฉันจำได้ว่าคฤหาสน์หลังเก่านั้นเงียบและมีวิวสวยงามมาก ฉันเลยพาเธอมาพักที่นี่ซักพัก”

ฉันพูดเบา ๆ หลังจากระงับอารมณ์และความเกลียดชังในใจของฉันทั้งหมด "อ๋อ งั้นคุณก็ไปได้แล้วล่ะ"

แซคคารี่ไม่ขยับ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองฉันแล้วถามว่า “ถ้าวันก่อนฉันทำอะไรลงไป…”

ฉันไม่แน่ใจว่าเขาต้องการจะพูดอะไร แต่ฉันก็หมดความอดทนต่อเขา ฉันขัดจังหวะคำพูดของเขาอย่างหงุดหงิด “คุณจะไปหรือไม่ไป?”

เขาถามพร้อมกับขมวดคิ้ว “เบล เธอเกลียดฉันไหม?”

“แซคคารี่ เราจบแล้ว! คุณบอกฉันด้วยตัวของคุณเอง และฉันจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต!”

แซคคารี่เม้มริมฝีปากเข้าหากันเบา ๆ เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ตัดสินใจที่จะเงียบไป แววตาของเขาเย็นชาราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักฉันเลย

เขาลดเสียงลงแล้วพูดว่า “พักผ่อนเถอะ”

ร่างกายของฉันอ่อนลงหลังจากที่แซคคารี่จากไป ฉันจับที่ขอบประตูไว้แน่นด้วยนิ้วมือของฉัน จากนั้นฉันก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อพยุงร่างกายของฉันกลับไปที่เตียงและนอนลง

เขาเป็นคนที่ทำผิดพลาด

เขาเป็นคนขอให้เราเลิกกัน

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!

…

แซคคารี่ออกจากสนามหญ้าด้วยสีหน้าเย็นชา ทันทีที่เขาออกจากประตู ลูกน้องคนก่อนของเขาก็ร้องเรียกตามเขาว่า “คุณชิคครับ”

เขาหยุดและถามอย่างเย็นชา “มีอะไร?”