บทที่ 474

คฤหาสน์เก่าเต็มไปด้วยกลิ่นผุพังของตระกูลชิค และห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของแซคคารี่ ฉันรู้สึกอึดอัดและตื่นตระหนกเมื่อฉันได้สูดกลิ่นเข้าไป ฉันลุกขึ้นหลังจากนอนพักสักครู่

ฉันเดินไปที่ประตูบ้านพร้อมมือถือในมือและเห็นลีโอเฝ้าอยู่ที่นั่น ฉันสั่งเขาด้วยเสียงต่ำว่า “กลับไปที่เมืองอู๋กันเถอะ”

ครั้งหนึ่งฉันเคยย้ายชอว์ คอปเปอเรชั่น ไปที่เมืองถงเพราะฉันต้องการหนีจากที่ที่ดิกสันอยู่ แม้ว่า ชอว์ คอปเปอเรชั่น จะสิ้นสุดที่เมือถง ฉันก็ไม่รู้สึกเสียใจใด ๆ เพราะครั้งหนึ่งฉันเคยทำงานอย่างหนักเพื่อมัน

ตอนนี้ฉันต้องการหนีจากแซคคารี่ ดังนั้นฉันจึงต้องการกลับไปที่เมืองอู๋ แม้เวลาจะผ่านไปนานมาก ฉันยังคงชอบอากาศที่เปียกชื้นของเมืองถง

ลีโอฟังคำสั่งของฉันและพูดว่า “เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”

ลีโอออกจากสนามหญ้าไป ก่อนหน้านี้เมื่อฉันมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ แซคคารี่ขอให้ฉันไม่เดินไปรอบ ๆ เพราะเขากังวลว่าฉันจะถูกคนอื่นรังแก

ไม่มีใครคาดคิดว่าฉันจะถูกแม่เลี้ยงคนที่เก้ารังแก!

ตอนนี้ไม่มีใครกล้ารังแกเมื่อฉันเดินไปมา

นี่เป็นเพราะตระกูลชิคทั้งหมดเป็นของฉัน

ฉันเดินออกไปตามถนนก้อนกรวดสีเขียว ฉันไม่กลัวที่จะหลงทางเพราะฉันรู้ว่าบอดี้การ์ดกำลังตามหลังฉัน และฉันสามารถโทรหาพวกเขาได้ทุกเรื่อง

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้หลงทาง และมาถึงทางเข้าคฤหาสน์ในประมาณ 20 นาทีต่อมา ฉันเห็นแซคคารี่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นและมองดูท้องฟ้า

ท้องฟ้าครึ้มๆ ดูเหมือนฝนกำลังจะตกในไม่ช้านี้ อย่างไรก็ตาม หิมะที่อยู่ใต้เท้าของฉันยังไม่ละลาย

ลีโอหาฉันเจอในหลายนาทีต่อมา ฉันตามเขา และเดินผ่านแซคคารี่เข้าไปในรถ แซคคารี่ไม่ได้ห้ามฉันไม่ให้จากไป

นี่ดูเหมือนจะเป็นเวลาที่ต้องบอกลา!

เมื่อฉันกลับมาที่เมืองอู๋ก็เกือบเย็น ฉันไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์บนยอดเขา แต่ไปที่อพาร์ตเมนต์ใจกลางเมืองที่ฉันอาศัยอยู่

ในอพาร์ตเมนต์นั้นว่างเปล่า ลีโอยื่นหนังสือในรถให้ฉันแล้วเดินกลับลงมาข้างล่าง ฉันหยิบหนังสือแล้วจึงปิดประตูเข้าไปในห้องของฉัน