บทที่ 484

ฉันเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถก่อนจะขับออกมาจากโรงพยาบาล

ฉันโล่งใจที่ในที่สุดก็หนีแซคคารี่พ้น

ฉันไม่ได้กลับไปที่คอนโดในเมือง ทว่าฉันขับรถกลับมาที่คฤหาสน์บนภูเขาพร้อมกับพระอาทิตย์ที่เริ่มฉายแสงแห่งรุ่งอรุณ โดยมีขบวนรถของลีโอขับตามมาติด ๆ!

กว่าจะมาถึงคฤหาสน์บนยอดเขาพระอาทิตย์ก็ขึ้นไปแล้ว ฉันจอดรถไว้ที่ประตูทางเข้าก่อนจะเดินเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ ทว่าใจฉันแทบหยุดเต้นในทันทีที่เห็นเฮลิคอปเตอร์มาจอดอยู่ที่บริเวณสนามหญ้า ฉันถามลีโอที่เดินตามมาข้างหลัง “นี่มันของใคร?”

ลีโอตอบ “ผมไม่ทราบครับ”

ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน และเจ็บแปล๊บหน้าอกเมื่อได้เห็นชายร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย ร่างบางพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด “ทำไมคุณน่ารำคาญแบบนี้เนี่ย”

เขารู้ที่อยู่ของฉัน!!

เขามาถึงที่คฤหาสน์ด้วยเฮลิคอปเตอร์

แซคคารี่เหล่มองฉันและพูดขึ้น “เธอนี่หยาบคายจังนะ”

ณ เวลานั้น เขาเริ่มจะเทศนาฉันด้วยน้ำเสียงของผู้ใหญ่

ฉันที่เริ่มหงุดหงิดเต็มทนพูดขึ้น ขณะยืนอยู่ตรงทางเข้า “คุณคือคนที่บอกเลิกฉัน และฉันก็ยอมรับมันไปแล้ว แล้วคุณยังจะต้องการอะไรอีก?”

ร่างสูงเหล่มองก่อนพูดขึ้น “โจชัวร์ไม่ได้อธิบายให้เธอฟังหรอกเหรอ?”

โจชัวร์ไม่ได้อธิบายอะไร แต่มันเกี่ยวอะไรกันกับเรื่องนี้?!

หญิงสาวกำลังจะอ้าปากตอบ ในขณะที่แซคคารี่ลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาเธอ ร่างเล็กตกอยู่ในภวังค์และจ้องมองแซคคารี่ เธอมองใบหน้าอันหล่อเหลานั่นค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

เธอหันหน้าหนีและพูดขึ้นด้วยถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจ “เมื่อนานมาแล้ว ดิกสันก็อธิบายเหตุผลของเขาให้ฉันฟังเหมือนกัน แล้วคุณเห็นฉันยกโทษให้เขาหรือเปล่าล่ะ?”

แซคคารี่ไม่สนใจในคำพูดของฉัน เขากุมหน้าฉันไว้ด้วยด้วยมือหนา และบังคับให้ฉันมองใบหน้าอันไร้ที่ติของเขา!

ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้น จนกระทั่งมันแทบจะหลุดออกมาจากอก แซคคารี่อมยิ้มและถามฉัน “เธอต้องการจะเลิกกับฉันจริง ๆ เหรอ? แต่แววตาของเธอมันกลับบ่งบอกถึงความรักที่เธอมีให้ฉัน...”

ฉันประหลาดใจอย่างมาก!!