บทที่ 485

“ถ้าเธอพูดชื่อดิกสันอีกครั้ง ฉันจะฆ่ามัน” ร่างสูงหายใจรดหน้าฉัน เขาพูดขึ้นอย่างนุ่มนวลด้วยน้ำเสียงข่มขู่!

ฉันรู้ว่าแซคคารี่หมายความตามที่พูด เขาที่ทำอะไรฉันไม่ได้จึงไปลงที่ดิกสันแทน และนั่นก็เพียงพอที่จะข่มขู่ฉัน!

ฉันเลิกพูดชื่อดิกสัน ทว่าฉันกลับรู้สึกเขินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ ฉันเหล่มองเขาและพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย “ปล่อยฉันได้แล้ว!”

มันช่างยากเหลือเกินที่ต้องออกมาจากอ้อมแขนของแซคคารี่ แต่ฉันต้องทำ ร่างสูงที่ไม่ได้ฟังฉันเลยแม้แต่น้อย วางฉันลงบนโซฟา

ฉันรู้สึกมึนหัวจึงหายใจเข้าลึก ๆ และถามเขา “คุณต้องการอะไร?”

แซคคารี่เมินฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทีที่เย็นชาทำให้เขาดูเหมือนฆาตกรที่โหดเหี้ยม และไม่แยแสต่อสิ่งใด!!

ฉันพลิกตัวและลุกขึ้นนั่ง เขาขู่ฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็ลองขยับตัวดูอีกรอบสิ”

ทำไมฉันต้องเชื่อฟังเขาด้วย?!

ฉันลุกขึ้นพยายามเดินออกไปจากประตู ในขณะที่แซคคารี่โอบเอวฉันไว้แน่น

ฉันกลัวการที่ต้องอยู่แนบชิดกับเขาแบบนี้เหลือเกิน!

ฉันจะปฏิเสธเขาได้ยังไง?!

แซคคารี่หยิบเนกไทสีดำบนโซฟามามัดมือฉันไว้ ฉันอยากจะเรียกลีโอเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ก็ต้องถอดใจเมื่อนึกถึงท่าทีหวาดกลัวของเขาตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับแซคคารี่

แซคคารี่ต้องการอะไรกันเนี่ย?!

ลีโอและเหล่าคนที่เหลือยังคงรักษาการณ์อยู่ที่ด้านนอกของทางเข้าคฤหาสน์!

ฉันกังวลจนหน้าซีด ร่างสูงนั่งลงทันที และคลายเนกไทที่มัดมือฉันไว้ออก เสียงทุ้มสั่งอย่างนุ่มนวล “เบล ช่วยทายาที่แผลฉันให้หน่อย”

เขาอยากให้ฉันช่วยทายาที่แผลให้เขาเนี่ยนะ?!