บทที่ 486

“ใช่ ฉันอยากเลิกกับคุณ”

แซคคารี่ถอนใจ “ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าเธอโมโหใส่ฉันเป็นตั้งแต่ตอนไหน เธอเกรงใจและเคารพฉัน แม้กระทั่งขอร้องให้ฉันจูบเธอ แล้วดูตอนนี้สิ”

ร่างสูงนิ่งไป น้ำเสียงของเขาซ่อนความขบขันไว้ “เธอต้องการไปจากฉัน แต่ใครสักคนจะทิ้งไปฉันหลังจากเขามายั่วยวนฉันได้ยังไง? เบล เธอรู้ดีว่าฉันเป็นคนแบบไหน ก็จริงอยู่ที่ฉันฝืนใจบังคับผู้หญิงที่ฉันต้องการไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันข่มขู่เธอไม่ได้นี่นา เธอจะดื้อดึงก็ได้ แต่ในท้ายที่สุดแล้ว เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดไปจากฉัน!”

ครั้งแรกที่เราไปเอสโปในฟินแลนด์ สี่เดือนต่อมา ดิกสันก็ ‘จากไป’ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ และพยายามจะจูบแซคคารี่บนเตียงของเขาจนทำให้เขาตื่น

เสียงทุ้มถามฉันอย่างเรียบเฉย “เบล เธออยากจูบฉันไหม?”

ฉันฟังเสียงของหัวใจและยอมรับมัน ร่างสูงถามฉันด้วยคำถามที่ชวนงง “เธอรู้รึเปล่าว่านี่หมายถึงอะไร?”

ความสัมพันธ์ของเราจะต้องยุ่งเหยิงแน่นอนหลังจากจูบนี้

เขารู้เรื่องนี้ดี เช่นเดียวกันกับฉัน

แต่เขาก็ยังคงจูบฉัน

“เพื่อสนองคำขอของเธอ” เขาพูด

การระลึกถึงเรื่องราวในอดีตทำให้ฉันเข้าใจ ไม่ว่าภายนอกแซคคารี่จะสง่างามและเป็นที่ยอมรับเพียงใด เขาก็ยังคงดูแลฉันอย่างดีเสมอ

แซคคารี่ลุกขึ้นยืน และพูดเมื่อเห็นฉันเงียบไป “ลองชั่งใจดูให้ดี คืนนี้ฉันจะไปรอเธอที่คฤหาสน์ติดทะเล ถ้าเธอไม่มา...”

เขาชายตามองฉัน “ที่รัก ฉันไม่ใช่คนดีใจหรอกนะ”

แซคคารี่ขู่ และเขาคงบังคับฉันถ้าฉันไม่กลับไปคืนดีกับเขา นี่มันขู่เข็ญกันนี่!

เขาไม่ให้ทางเลือกอื่นฉันเลย!

ทว่าฉันจะใกล้ชิดเขาได้ยังไง?!

ฉันเม้มปากแน่นและไม่ตอบอะไร ร่างสูงโน้มตัวลงมาทันที และจุ๊บใบหน้าฉันเบา ๆ ราวกับเด็กน้อย ฉันมองเขาอย่างตกตะลึงขณะกุมหน้าตัวเองเอาไว้ เขายิ้มมุมปากและพูดขึ้น “ฉันจะรอนะ”

แซคคารี่สวมเสื้อและเดินออกไป เสียงของเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้น เขาได้กลับไปแล้วตอนที่ฉันเดินออกไปข้างนอกอีกครั้ง

ฉันมองไปที่ลีโอที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาเขาเป็นประกาย ฉันถามขึ้น “นายเคยเจอเหตุการณ์ที่ตัดสินใจลำบากบ้างไหม? ฉันรักเขา แต่ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากเดินออกมาจากเขา”