บทที่ 487

กลุ่มของโจชัวร์อยู่ในวงสังคมของแซคคารี่

ฉันวางโทรศัพท์ลงและมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าช่างมืดมน บางทีฝนอาจจะตกเร็ว ๆ นี้ ฉันหลับตาที่แสนเหนื่อยล้าลงและหลับไป

เมื่อตื่นขึ้นก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

ฉันเปลี่ยนชุดและไปเยี่ยมซัมเมอร์ที่ใจกลางเมือง

กว่าฉันจะไปถึงก็เริ่มมืดแล้ว ฉันตรงไปที่โรงพยาบาลและมองหาห้องของซัมเมอร์ เมื่อฉันเจอเธอ เธอกำลังเหม่อลอยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

ฉันเดินเข้าไปในห้องและถามขึ้น “เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”

ซัมเมอร์หันกลับมามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ฉันเข้าไปลงนั่งข้าง ๆ เธอ เธอเอื้อมมือมาดึงมือของฉัน

ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังเศร้า ฉันกุมฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์นั่นและพูดขึ้น “เป็นอะไรไป?”

“ฉันกลัวว่าชาร์ลสจะหย่ากับฉัน”

เธอพูดคำเดียวกันกับเมื่อคืน

ฉันปลอบใจ “เขาไม่ทำหรอก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซัมเมอร์อธิบายด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “เมื่อสองวันที่แล้ว ฉันทะเลาะกับเขาเรื่องคู่หมั้นของเขา หลังจากเลิกอารมณ์เสีย คู่หมั้นของเขาก็มาพบกับฉัน เธอรู้ไหมเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?”

“ในคืนนั้นตอนฉันกลับมาบ้าน ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันเห็นเขาในช่วงกลางวัน... ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากบอกเขาหรอกนะ แต่ฉันกลัว ฉันเจอใบหย่าในลิ้นชักของเขาเมื่อไม่นานมานี้!”

ใบหน้าของซัมเมอร์เต็มใบด้วยรอยแผลจากการระเบิด เธอตัวสั่นและแววตาดูหมองมัว เธอกุมมือฉันไว้แน่น ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา

เธอเอ่ย “ฉันกลัวว่าเขาจะมาคุยกับฉันเรื่องการหย่า ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ฉันคงพยายามรั้งเขาไว้ แต่ตอนนี้... ฉันเสียโฉมไปแล้ว เส้นเอ็นที่มือขวาฉันบาดเจ็บ ฉันวาดรูปไม่ได้อีกแล้ว!”

“แคโร ตอนนี้ฉันคือคนที่ไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรกับความรัก!”

อารมณ์ของซัมเมอร์ประเดประดังเข้ามา ฉันลุกขึ้นไปกอดเธอเพื่อพยายามปลอบใจ “เขาไม่ทำแบบนั้นแน่ ชาร์ลสไม่ใช่คนที่ตัดสินคนจากภายนอก เขาไม่ทำผิดกับเธอหรอก เขาจะอยู่กับเธอ!”

อารมณ์ซัมเมอร์สงบลงเล็กน้อย เธอหยุดร้องไห้แต่ยังคงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “ไม่มีใครรู้จักเขาดีไปกว่าฉัน”

ฉันถามอย่างสับสน “อะไรนะ?”

“แคโร ฉันรู้ถึงความอำมหิตของเขา” เธอตอบ

“ไม่หรอก เธอไม่เห็นท่าทางกังวลของเขาเมื่อวาน เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดเวลา...”

ซัมเมอร์ขัดฉัน และยิ้มอย่างอ่อนแรง “ขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วงนะ”

ฉันตกใจ “ซัมเมอร์...”

“แคโร ถ้าเธอรักใครสักคน กอดเขาไว้ใกล้ ๆ ให้แน่น ๆ แม้ว่าจะต้องทิ้งศักดิ์ศรีไปเพื่อให้ได้เขามา ทำเลย! อย่าให้คนที่เธอรักหลุดมือไปอีก!”

จู่ ๆ เธอก็ปลอบใจและแนะนำฉัน...