บทที่ 492

ฉันนึกขึ้นได้ถึงคนขับรถที่สบถ “อัปมงคล” ใส่ฉันเมื่อวานนี้!

ตั้งแต่ดิกสันเข้ามาพัวพัน ฉันก็ไม่อยากกังวลเรื่องนั้นอีกต่อไป!

ฉันรู้ว่าข่าวใหญ่เกี่ยวกับฉันจะค่อย ๆ จางหายไป ฉันที่เล่นโทรศัพท์มาสักพัก กลับไม่มีความกล้าที่จะติดต่อหาแซคคารี่

ฉันไม่รู้ว่าในใจเขาคิดยังไงกับฉัน!

ทว่าดิกสันกับคุณหมอพูดถูก ฉันควรเข้ารับการผ่าตัดเพราะมันเป็นทางเดียวที่จะควบคุมอาการของฉันได้!!

ฉันส่งข้อความหาทัคเกอร์อีกครั้ง และบอกเขาเรื่องการตัดสินใจของฉัน

[ทัคเกอร์: ผมจะติดต่อหาผู้เชี่ยวชาญในทันทีครับ]

...

แซคคารี่นั่งอยู่ที่คฤหาสน์และรออยู่ตลอดทั้งคืน เขารอจนกระทั่งได้รับข่าวจากผู้ช่วยแยร์ในตอนเช้า ผู้หญิงของเขาจบลงด้วยการเป็นข่าวใหญ่อีกครั้ง

เมื่อเขาได้ยินเรื่อง ‘ข่าวใหญ่’ ความกลัวก่อตัวขึ้นในหัวใจเขาทันที

ทุกครั้งที่เธอจบลงด้วยการเป็นข่าวใหญ่ มันคือการที่เธอไปข้องเกี่ยวในเรื่องอื้อฉาวกับชายคนอื่น แม้เขาจะรู้ว่านั่นไม่ใช่เจตนาของเธอ แต่มันก็ยังเป็นสิ่งที่เธอทำ พวกคอมเมนต์เหล่านั้นก็ไม่ได้ผิดไปซะทีเดียว!

แซคคารี่เหลือบมองรูปนั่นอย่างเย็นชา และอยากจะฉีกดิกสันให้ขาดครึ่ง อย่างไรก็ตาม คนที่เขาโกรธมากกว่าก็คือ แคโรไลน์!

เขาโกรธที่เธอคอยท้าทายสิ่งสำคัญของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะไม่หึงหวง?

เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าหัวใจเขาทำมาจากเหล็กกล้า?!

แซคคารี่สั่งผู้ช่วยแยร์ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เดี๋ยวโทรหาดิกสัน ถ้ามันยังกล้าทำอะไรแบบนี้อีก ให้มันเตรียมตัวเสียตระกูลเกร็กไปได้เลย แล้วก็ในส่วนของแคโรไลน์ ให้เธอออกจากตระกูลชิคชั่วคราว”

ก่อนหน้านี้แซคคารี่คือ คนดูแลจัดการตระกูลชิค และรู้เรื่องของตระกูลเป็นอย่างดี มันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเขาที่จะยึดครองตระกูลชิคอีกครั้ง ทว่าเขากลับไม่ทำอะไรเลย นั่นเป็นเพราะเธอคือ ผู้หญิงของเขา

ผู้ช่วยแยร์พยักหน้า แต่เขากลับมีท่าทีลังเล

แซคคารี่ขมวดคิ้วและถามขึ้น “มีอะไร?”

“ลีโอโทรมาครับ เขาบอกว่าอาการของคุณชอว์นั้นแย่ลง...”

ลีโอคอยติดต่อกับคนของแซคคารี่อยู่เสมอ

“อืม” แซคคารี่ตอบรับในลำคอ