บทที่ 497

ฉันตื่นขึ้นมาตอนตีหนึ่งของตอนเช้า เมื่นตื่นขึ้น ฉันรู้สึกคอแห้งและหิวน้ำ โชคดีที่เลขาของฉันคอยเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา มันยากเย็นมากที่จะพูดคำพูดออกไป แต่ฉันก็ขอให้เขาช่วยส่งมาน้ำมาให้ฉันดื่ม เขารีบลุกขึ้นและเทน้ำอุ่นลงใส่แก้ว และยกขึ้นให้ฉันจิบ ฉันจิบน้ำเข้าไปเล็กน้อยและถามเขาว่า “คุณหมอได้บอกว่าการผ่าตัดได้ผลหรือเปล่า?”

เลขาของฉันตอบอย่างแผ่วเบาว่า “การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีครับ คุณหมอมีคำแนะนำให้กับประธานชอว์ เขาแนะนำให้คุณทานยาตรงเวลา และกลับมาตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล รวมถึงคอยดูแลสุขภาพร่างกายตลอดเวลา นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีปัญหาอื่นแล้วครับ”

การไม่มีปัญหาอื่น ๆ นั้น ไม่ได้แปลว่าฉันจะหายขาดจากมะเร็ง

อย่างไรก็ตาม มันก็มากเพียงพอที่จะสามารถบรรเทาอาการของฉันได้

ที่เหลือนอกจากนั้น ฉันก็ไม่สามารถขออะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว

ฉันผละสายตาและมองออกไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนตรงหน้าต่าง ฉันสั่งเขาว่า “กลับออกไปพักผ่อนได้เถอะ”

เลขาของฉันคิดอยู่ซักพักก่อนที่เขาจะพูดออกมาอย่างลังเล “ประธานชอว์ คุณแม่ของคุณต้องการพบคุณครับ”

ฉันไม่สามารถซ่อนตัวจากเธอในฝรั่งเศสได้

อย่างไรก็ตาม เธอจะทำอะไรในการมาพบกับฉัน?

สำหรับเธอแล้ว ฉันก็เป็นเพียงลูกสาวทางสายเลือดเท่านั้น และไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้ากัน

ฉันพูดอย่างใจเย็น “หาข้ออ้างแล้วปฏิเสธเธอไปซะ”

หลังจากที่เลขาของฉันออกจากห้องไป ฉันหลับตาลงและรู้สึกอยากที่จะนอนพักต่อ อย่างไรก็ตาม แผลของฉันยังคงเจ็บอยู่มาก มันจึงบังคับให้ฉันต้องตื่นอยู่จนถึงเช้า คุณหมอเลยสั่งยาแก้ปวด และแนะนำให้อยู่พักรักษาจนฟื้นตัวดี

ในตอนแรก ฉันวางแผนว่าจะกลับประเทศของฉันก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม ร่างกายของฉันอ่อนแอมาก ฉันจึงรอต่ออีกเจ็ดวัน แต่แผลของฉันยังคงไม่สมานเต็มที่หลังจากที่เอาไหมออกแล้ว ฉันเลยอยู่ต่ออีกสองสามวันแล้วจึงกลับไปที่เมืองอู๋ในตอนต้นเดือนกุมภาพันธ์

ฤดูหิมะได้สิ้นสุดลงในเดือนกุมภาพันธ์ ฤดูใบไม้พลิก็วนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับอากาศที่อบอุ่นขึ้น ในขณะที่หยดน้ำจากกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงไปในอากาศบริสุทธิ์ของฤดูใบไม้ผลิ ฉันรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้กลับมาที่เมืองอู๋ ครั้นเมื่อฉันมีเวลา ฉันก็วางแผนที่จะกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลชอว์ เพื่อไปร่วมกับคนอื่น ๆ

ถึงแม้ว่าฉันกลัวที่พวกเขาจะพูดถึงเรื่องของแซคคารี่

ฉันไม่กล้าที่จะบอกพวกเขาเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับแซคคารี่

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยบอกพวกเขา มันก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะไม่รู้เลย

ท้ายที่สุดแล้ว ข่าวอื้อฉาวที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับฉันและดิกสันนั้นว่อนไปทั่วทั้งอินเตอร์เน็ต