บทที่ 5

ฉันเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามเดือน แล้วฉันยังจะทำอะไรได้อีก?

ชีวิตของฉันกำลังจะจบลงแต่ฉันยังไม่เคยมีความรักเลย ฉันอยากเดทกับ ดิกสัน เกร็ก

แม้ว่าเขาจะโกหกฉัน ฉันก็คงจะมีความสุขมาก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อพูดถึงสิ่งนี้ ฉันไม่เคยถูกมองว่าเป็นสิ่งที่มีค่าและสำคัญมาตลอดชีวิตของฉัน ฉันไม่เคยมีประสบการณ์ความรัก นั่นคือเหตุผลที่ฉันมักจะอิจฉาเกวนและนั่นคือเหตุผลที่ฉันยึดติดกับดิกสันราวกับว่าฉันถูกครอบงำ

แม้ว่าเขาจะทรมานฉัน ฉันก็ยอมด้วยความเต็มใจ

ระหว่างดิกสันกับฉัน ฉันไม่ได้มีความสำคัญมากขนาดนั้น

ฉันลดตัวลงและไม่เคยต่อต้านเลยสักครั้ง

ดิกสันไม่ได้ออกไปเหมือนอย่างที่เขาเคยทำ หลังจากอาบน้ำแล้ว เขาก็นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับแล็ปท็อปเพื่อทำงาน

ฉันลุกขึ้นและใส่ชุดนอนแล้วถามเขาว่า "วันนี้คุณจะพักที่นี่ไหม?"

สายตาของฉันดีมากและฉันสามารถเห็นเอกสารบนแล็ปท็อปของเขา ทั้งหมดนั้นเป็นเอกสารที่ได้รับการลงนามโดยบริษัทชอว์ก่อนหน้านี้

บริษัทชอว์ประสบปัญหาไม่น้อยเมื่อเร็ว ๆ นี้ หุ้นส่วนของเราหลายรายผิดสัญญาและหุ้นของบริษัทก็ลดลง ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ทำสิ่งนี้ แต่ฉันไม่ได้เปิดโปงเขา ฉันหวังว่าเขาจะทำสิ่งนี้หลังจากการพิจารณาอย่างจริงจัง

ดิกสันไม่สนใจฉัน ดังนั้นฉันจึงไม่รบกวนเขาอีก ฉันเพียงแต่ก้มลงและเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบข้อตกลงการหย่าร้างและวางไว้บนเตียง ขณะที่ฉันกำลังจะชวนเขาคุยเรื่องการหย่าร้างกับฉัน จู่ ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์

มันมาจากเกวน

เสียงของเธอลุกลี้ลุกลนและเต็มไปด้วยความกลัวขณะที่เธอพูดว่า "ดิกสัน ช่วยฉันด้วย เธอสั่งให้คนมาลักพาตัวฉัน! เธอบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณอีกต่อไป!”

เหมือนกับว่ามันเป็นสัญชาตญาณ ดิกสันหันมามองฉัน

สีหน้าของเขาครุมเครือพร้อมกับถามฉันว่า "เธอส่งคนมาทำแบบนี้เหรอ?"

ฉันกางมือออกต่อหน้าพร้อมกับยิ้มและถามว่า "คุณจะเชื่อฉันไหมล่ะถ้าฉันบอกว่าไม่?"

ดิกสันมองมาที่ฉันแล้วหันหลังเพื่อจะจากไป ฉันวิ่งตามเขาไปเพื่อหยุดเขาและลูบไล้ใบหน้าของเขาด้วยฝ่ามือของฉันอย่างกล้าหาญ ฉันถามอย่างงง ๆ ว่า "ดิกสันทำไมคุณถึงเชื่อใจเธอมากขนาดนี้? ถ้าเธอจัดฉากนี้ขึ้นมาล่ะ?"

“ฉันรู้จักเธอดี เกวนไม่ได้เหมือนเธอ”

ฉันอึ้งไปเลย “เกวนไม่เหมือนเธอ ... ”