บทที่ 6

เกวนดูราวกับว่าเธอเห็นผีตอนที่เธอเห็นฉัน เธอเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและทำลายสิ่งของ ดิกสันรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาเมื่อเห็นเช่นนั้น

หน้าอกของเขาอบอุ่นและทำให้รู้สึกสงบมาโดยตลอด

เกวนค่อย ๆสงบลงขณะที่เธอพึมพำชื่อของดิกสัน และผู้ชายคนนั้น สามีของฉันปลอบเธอว่า "ไม่เป็นไรแล้ว ฉันอยู่ที่นี่ เธอจะไม่ทำอะไรคุณ"

ความอ่อนโยนชั่วขณะของดิกสันเป็นของเธอ เขาหันมาหาฉันและถามฉันอย่างเย็นชา "เธอกำลังทำอะไรอยู่ในโรงพยาบาล? รีบกลับบ้านไปเร็ว"

เขามักจะบอกให้ฉันกลับบ้านต่อหน้าเกวน

ฉันมองออกไปจากความอ่อนโยนที่ดิกสันมอบให้เกวน ตอนนั้นเองเกวนใช้อิทธิพลของดิกสันแล้วโยนถ้วยน้ำเดือดใส่หน้าฉัน ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและถอยหลังออกไปด้วยความตื่นตระหนก ฉันถอยไปชนกับบางอย่างและในขณะที่ฉันกำลังจะล้มลง มีคนคว้าแขนฉันไว้

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก “ดิกสัน”

สายตาของเขาขัดแย้งกันเมื่อเขามองมาที่ฉัน จากนั้นเขาก็จ้องไปที่เกวนและพาฉันไปที่แผนกฉุกเฉิน ฉันมองเข้าไปในกระจกและเห็นว่าเครื่องสำอางที่สวยงามของฉันถูกละลายด้วยน้ำร้อน

มันทิ้งรอยแผลเป็นสีแดงไว้บนใบหน้าของฉันด้านหนึ่ง

นั่นมาจากการที่ฉันตกล้มตอนบ่ายและจากที่ฉันใช้เล็บแซะมัน

ดิกสันเจอผ้าพันแผลและแอลกอฮอล์ล้างแผล เขาเงียบขณะเริ่มฆ่าเชื้อบาดแผลของฉัน ถึงแม้จะเจ็บ แต่ฉันก็บังคับตัวเองให้เงียบและมีความสุขกับช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นที่เขามอบให้ฉัน

ผมสีดำของฉันเปียกโชก ฉันมองลงไปที่นิ้วเรียวยาวและซีดของเขา จากนั้นฉันเรียกชื่อเขาเบา ๆ ว่า "ดิกสัน"

เขาตอบฉันเบา ๆ ว่า "หืม?"

ฉันถามเบา ๆ เกือบจะมักมากว่า "ฉันสามารถให้บริษัทชอว์กับคุณได้และตกลงที่จะหย่ากับคุณคุณไม่เต็มใจที่จะเดทกับฉันจริง ๆ หรอ?”

นิ้วของดิกสันหยุดนิ่ง เขามองฉันด้วยความสับสนในสายตาของเขาและถามเรื่องเดิม "เธอทำตัวแปลก ๆ ตั้งแต่เกวนกลับมา เธอกำลังวางแผนอะไรกันแน่?"

ดิกสันเคยบอกว่าเขาไม่ได้มีความอดทนกับฉันมากนัก การขมวดคิ้วบนใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นแล้วว่าเขาใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีอยู่ในตัวเขาในตอนนี้ ฉันเอื้อมมือไปแตะคิ้วของเขาอย่างหวาดกลัวและแม้แต่รอยย่นตรงนั้น ฉันถามว่า "คุณไม่เต็มใจจริง ๆเหรอ?"

น้ำเสียงของฉันนุ่มนวลมากและน้ำเสียงของฉันก็ถ่อมตัวมาก

เสียงของดิกสันนั้นนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเป็นชายและความแหลมคมในขณะที่เขาพูดว่า "ฉันจะเดทกับใครก็ได้ แม้แต่คนโง่ฉันก็จะเดท แต่ฉันจะไม่เดทกับคุณยอมแพ้เถอะนะ"

ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันถูกเผา ความเศร้าและความเสียใจในใจของฉันขยายวงในทันใด ฉันไม่ต้องการที่จะอดกลั้นอีกต่อไป

ดิกสันยังคงทายาบนแผลของฉัน เขามีสมาธิมาก

ฉันยิ้มและถามว่า "ดิกสัน คุณคิดว่าฉันจะไม่รู้สึกเจ็บเหรอ?"

เขาพึมพำโดยไม่รู้ตัว "ฮึม?"

ฉันหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "คุณคิดว่าฉันจะไม่รู้สึกเจ็บและจะไม่ร้องไห้และจะไม่แสดงอารมณ์ฉุนเฉียวเหรอ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงกลั่นแกล้งฉันใช่ไหม? แต่ดิกสันฉันอายุแค่ 20 ตอนที่ฉันแต่งงานกับคุณ อยู่ในวัยที่ฉันไม่สามารถยอมรับความเย็นชาความเกลียดชังและการเพิกเฉยของอีกคนได้ และคนที่ทำทุกอย่างกับฉันก็คือสามีของฉัน คนที่ฉันต้องพึ่งพามากที่สุดจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คุณคิดหรอกนะ”

ดิกสันมองมาที่ฉันด้วยความตกใจ จู่ๆเขาก็ถามว่า "ทำไมคุณถึงอยากจะ ...เดทจัง"

ฉันคิดว่าผู้กำกับน่าจะมาถึงแล้ว ฉันกะพริบตาและจบการสนทนาโดยพูดแบบสบาย ๆ ว่า "ดิกสันเราหย่ากันเถอะ แล้วฉันจะให้บริษัทชอว์กับคุณ"

ดิกสัน เกร็ก ก็กดแผลฉันลงอย่างแรง ฉันอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด อย่างไรก็ตามฉันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า "ฉันเหนื่อย คุณไม่อยากแต่งงานกับเกวนเหรอ?"

เขาไม่ได้พูดอะไร

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอึมครึม ฉันหยิบข้อตกลงการหย่าร้างออกมาจากกระเป๋าของฉันและพูดเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของฉัน "ดิกสัน คุณจะเป็นอิสระหลังจากที่คุณเซ็นสัญญาฉบับนี้"

ฉันทนไม่ได้ที่จะทำมัน แต่ฉันจะทำอะไรได้ล่ะถึงแม้ว่าฉันจะรั้งเขาไว้ก็ตาม?

นอกจากนี้ ... ฉันไม่ต้องการโน้มน้าวตัวเองให้ยกโทษให้เขาที่ทำร้ายฉันหรอกนะ