บทที่ 500

ฉันรู้สึกลังเลที่จะเคลื่อนตัวเข้าไป แต่ฉันก็คิดถึงลูก ๆ ของฉันมาก

ฉันปลุกความกล้าในตัวฉันแล้วจึงเคาะประตู มันไม่มีการตอบรับจากด้านใน ฉันรู้ว่าแซคคารี่คงจะไม่พูดคุยกับฉันตอนนี้

ฉันพิจารณาอยู่ซักพักหนึ่งก่อนที่จะส่งข้อความไปหาโจชัวร์

[แคโรไลน์: พี่สาม คุณช่วยเชิญฉันกลับเข้าไปในกลุ่มแชทอีกครั้งหนึ่งได้ไหม?]

[โจชัวร์: ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงจะเข้าล่ะ?]

[แคโรไลน์: พี่สาม ได้โปรดเถอะนะคะ]

โจชัวร์เชิญฉันกลับเข้าไปในกลุ่มแชทอีกครั้ง ในกลุ่มนั้น ฉันแท็กแซคคารี่แล้วส่งข้อความถึงเขา

[แคโรไลน์: พี่รอง มันค่อนข้างหนาวในฟินแลนด์นะ]

แซคคารี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีกเลย

ฉันจึงส่งข้อความไปอีกอัน

[แคโรไลน์: พี่รอง ฉันหนาว]

แซคคารี่รักฉันมาตลอด ถ้าหากฉันยอมรับความผิดต่อหน้าเพื่อนของเขา บางทีเขาอาจจะใจอ่อนลงขึ้นมาบ้าง

ตาของฉันลื่นไปด้วยน้ำตา ฉันกระพริบและทันใดนั้นก็รู้สึกถึงสายลมที่ฟินแลนด์กำลังเริ่มแรงขึ้น

ด้วยสายลมที่พัดผ่าน ท้องฟ้าที่ปราศจากหิมะนั้นหนาวเย็นกว่าตอนที่หิมะตกซะอีก

บาดแผลที่ตรงท้องน้อยของฉันก็เจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

คำพูดที่ฉันพูดไปนั้นดูโหดร้ายและรุนแรง แต่ว่า…

ในความเป็นจริง ฉันเก็บซ่อนความรักที่ฉันเคยมีให้ต่อดิกสัน

วีดีโอนั้นไปเติมเชื้อเพลิงให้กับกองไฟสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแซคคารี่อย่างไม่ต้องสงสัย!

ด้วยสิ่งนั้น ก็ไม่แปลกที่แซคคารี่จึงไม่อยากที่จะเห็นหน้าฉัน

อย่างไรก็ตาม ลูก ๆ ของฉันอยู่กับเขา

ฉันจำเป็นต้องพบเขา!!

ความโกรธปะทุขึ้นในใจของฉัน ในเวลาเดียวกัน โจชัวร์ก็ส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชท

[โจชัวร์: ส่งอะไรไร้สาระเข้ามาในกลุ่ม? เธออยากให้ฉันเตะเธอออกจากกลุ่มหรือไง?]

โจชัวร์เข้าข้างฉันอย่างเคร่งขึม!

กลุ่มแชทเงียบไป และเมื่อตอนที่ฉันคิดว่าแซคคารี่คงไม่อยากจะพบฉันอีกครั้งแล้วจริง ๆ เขาก็ส่งข้อความเข้ามาในกลุ่ม

[แซคคารี่: 9977]

[โจชัวร์: พี่รอง คุณหมายความว่าอย่างไร?]