บทที่ 505

มันคือชาร์ลสที่ปลายสาย!!

เขาเพิ่งจะหย่าและกำลังจะแต่งงานใหม่อีกครั้งงั้นเหรอ?!

ใช่กับคู่หมั้นของเขาหรือเปล่านะ?

แซคคารี่ตอบอย่างไม่ชัดเจนกลับไป “เราจะได้รู้กัน”

“เอาล่ะ เจอกันที่เมืองอู๋”

แซคคารี่วางสายลงและขว้างมือถือลงบนเตียง ฉันรู้สึกโมโหเล็กน้อยตอนที่ฉันถามเขา “ชาร์ลสกำลังจะแต่งงานกับมีอาเหรอคะ?”

แซคคารี่ชำเลืองมองมาที่ฉันแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

เขาทำเป็นว่าฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป

เมื่อตอนที่ฉันอยากเข้าไปคุยกับเขา เขากลับหันหลังเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ ฉันนั่งลงบนพื้นแล้วทานอุด้งจนหมด หลังจากนั้น ฉันจึงเดินลงไปชั้นล่างเพื่อล้างจาน

หลังจากที่ฉันทำความสะอาดห้องครัวเสร็จ ฉันเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน

แซคคารี่ยังคงอยู่ในห้องน้ำ ฉันยังคงได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวไหลอยู่ข้างใน ฉันเดินไปมาในห้องด้วยเท้าเปล่ากับความรู้สึกหมดหาทางจากความคิดต่าง ๆ ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เขายอมพูดกับฉัน

ฉันอยากให้เขาคุยกับฉัน

ฉันอยากให้เขากอดฉัน

ฉันต้องการความอบอุ่นที่เขามอบให้ฉัน

แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างกายของฉันแข็งทื่อในขณะที่ฉันเลื่อนสายตาลงไปมองที่ประตู ร่างของแซคคารี่ยังคงเปียกอยู่เล็กน้อย เขาสวมชุดคลุมนอนสีดำอย่างพอดีตัว

ฉันเม้มปากเข้าหากันอย่างควบคุมไม่ได้ แซคคารี่เดินผ่านฉันไปที่ระเบียง มีไวน์แดงวางอยู่บนโต๊ะด้านนอกระเบียง

แซคคารี่เดินไปนั่งลงบนโซฟาที่ระเบียง เขานั่งตัวตรงพร้อมแผ่นหลังของเขาหันมาให้ฉัน ฉันกระพริบตาพร้อมเรียกเขาอย่างแผ่วเบา “พี่รอง”

แซคคารี่ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ “มานี่สิ” เขาสั่ง

น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาแบบปกติ แต่เขาเริ่มบทสนทนาก่อน ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา

เขามองฉันจากบนจรดร่างด้วยสายตาที่นุ่มลึกของเขา ฉันไม่กล้าแม้จะกระพริบตา ฉันจ้องเขากลับไปอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า “มันเป็นความผิดของฉันเอง”

ได้ยินดังนั้น แซคคารี่วางแก้วไวน์ลงแล้วถอนหายใจ “มันไม่ใช่ความผิดของเธอ” เขาพูด