บทที่ 510

ฉันหยิบแก้วของเขาขึ้นมาจิบ “ทำไมคะ?” ฉันถาม

เขาสั่งอีกครั้ง “จิบอีกซิ”

ฉันจึงยกแก้วขึ้นมาจิบอย่างเชื่อฟัง เพียงเท่านั้น ฉันก็รู้ได้ถึงรสชาติของแชมเปญพร้อมกับรสชาติของขนมปัง ฉันยิ้มแล้วตอบเขาไปว่า “นี่เหมาะกับฉันจัง”

แซคคารี่พยักหน้า “อย่าดื่มเยอะเกินล่ะ”

ฉันเพิ่งจะรับการผ่าตัดไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ฉันจึงไม่ควรจะดื่มมากเลยทำแค่เพียงจิบเบา ๆ ไปสองจิบ แล้วจึงไม่กล้าที่จะดื่มต่อ ฉันยื่นไวน์กลับไปให้กับแซคคารี่

แซคคารี่ถามกลับมาอย่างงง ๆ “ทำไมล่ะ? เธอไม่ชอบเหรอ?”

ในอดีต เขาคงจะไม่ถามฉันว่าฉันชอบหรือไม่ชอบ ฉันรู้สึกได้ว่าเขากำลังทดสอบอะไรสักอย่างอยู่…

หรือมันจะเป็นเพราะว่าแซคคารี่รู้แล้วว่าฉันรับการผ่าตัดมาไม่นานนี้?

อย่างไรก็ตาม ฉันได้สั่งคนที่เกี่ยวข้องกับการผ่าตัดอย่างชัดเจนแล้ว ฉันเกิดความสับสน ฉันเลยตัดสินใจจะไปถามลีโอในภายหลัง

“ไม่ค่อยน่ะค่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่”

คำแก้ตัวของฉันมันแย่มาก อย่างไรก็ตาม แซคคารี่ไม่ได้บังคับให้ฉันดื่มต่อเพราะว่าฉันไม่เต็มใจที่จะดื่ม หลังจากทานมื้อเที่ยงกันเสร็จแล้ว เขาก็พาฉันไปเดินในห้างสรรพสินค้า

แซคคารี่เลือกเครื่องดื่มมาสองขวดแล้วจึงไปจ่ายเงิน

“คุณจะไม่ซื้ออะไรอีกเหรอคะ?” ฉันถาม

“ไม่จำเป็นหรอก” เขาตอบอย่างสบาย ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถามฉันว่า “มีอะไรที่เธออยากได้หรือเปล่า?”

ฉันส่ายหัว “ไม่มีค่ะ”

ฉันไม่เคยขาดพวกเสื้อผ้า เครื่องสำอาง และเครื่องประดับ ฉันมีทุกอย่างที่ฉันต้องการ ดังนั้นมันเลยไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่

และที่สำคัญที่สุด ฉันสามารถซื้อมันได้ทุกอย่าง

ได้ยินดังนั้น แซคคารี่จึงสวมกอดที่เอวบางของฉัน แล้วเราก็ออกจากห้างไปด้วยกัน แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น บาดแผลที่ท้องน้อยของฉันก็เจ็บขึ้นมา

ฉันทนกับความเจ็บปวดแล้วจึงขึ้นรถ แซคคารี่สังเกตได้ว่าฉันดูซีดไป เขาสัมผัสที่หน้าผากของฉันแล้วจึงถามว่า “เธอรู้สึกไม่ดีเหรอ?”