บทที่ 519

กลิ่นเน่านั่นแรงมากจนฉันเกือบอาเจียนออกมา ฉันปิดจมูกแต่ก็ยังคงรับมือกับอาการคลื่นไส้ไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นเช่นนี้ วอลเลซกลับถามว่ากลิ่นหอมไหม!

ฉันขมวดคิ้ว “นี่มันกลิ่นอะไร?” ฉันถาม

วอลเลซไม่ตอบ ชายแก่ตื่นตระหนกและมองมาที่ฉันด้วยความหวาดกลัว เขายังคงพูดเป็นภาษาฝรั่งเศส แต่ฉันก็ไม่สามารถเข้าใจเขาได้

ฉันถามวอลเลซ “นายขังเขาไว้ที่นี่เหรอ?”

“อืม เขาทำผิด” วอลเลซอธิบายอย่างเฉยชา

ฉันถามต่อ “เขาทำความผิดประเภทไหนกันถึงต้องโดนขังอยู่ในนี้?”

วอลเลซยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร ทว่าเขากลับเอื้อมมือไปดึงผ้าขาวผืนหนึ่งออก ข้างใต้นั้นมันคือโหลแก้วที่มี... จากรูปทรงของมันแล้ว มันดูเหมือนอวัยวะบางอย่าง เหมือนกับไต!

ลักษณะของมันช่างน่าขยะแขยง

ฉันรู้สึกคลื่นไส้ทันทีที่มองมัน ฉันพยายามกลั้นไว้ไม่ให้อาเจียนและถามขึ้น “นายบอกว่ามันมีบางอย่างที่เป็นของฉัน สิ่งที่อยู่ในนั้นมันคืออะไร?”

วอลเลซชายตามามองฉัน ก่อนจะชายตาไปที่ไตนั่น

ฉันตกใจมาก สมองหยุดทำงานไปครู่หนึ่ง

“หรือว่านั่นคือ...”

“นี่คือไตทั้งสองข้างของคุณจากอาการไตวายในอดีต ผมเอามันกลับมาด้วย คุณแม่ท่านไม่ทราบเรื่องนี้ แต่ผมก็เก็บมันไว้ให้คุณมาตลอดหลายปี ผมอยากจะไปพบคุณให้เร็วกว่านี้ แต่คุณแม่ก็เข้มงวดและไม่ยอมให้ผมทำอย่างนั้น ท่านไม่ต้องการให้ผมไปรบกวนชีวิตของคุณ”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือกลิ่นของฟอร์มาลิน

ฉันกลั้นไม่ไหวอีกแล้วและอาเจียนออกมา ฉันอาเจียนไปทั่วโดยมีวอลเลซเดินมาลูบหลังให้

“คุณรู้สึกไม่สบายใจเหรอ?” เขาถามอย่างห่วงใย

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสบถออกมา “นายมันโคตรน่าขยะแขยง!”

เขากล้าให้ฉันมาดูเหล่าอวัยวะพวกนั้นที่เอาออกมาจากร่างกายฉัน...

เมื่อฉันคิดเช่นนั้น ฉันก็อาเจียนออกมาอีก! ฉันอาเจียนอยู่พักใหญ่ก่อนจะดีขึ้น วอลเลซยืนอยู่ข้างฉันตลอดเวลาและลูบหลังให้

ฉันอาเจียนเอามื้อเที่ยงที่กินเข้าไปออกมาจนหมด หลังจากนั้น ฉันก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่ยาราพูดก่อนหน้านี้ วอลเลซฆ่าคนด้วยวิธีที่ทารุณ

กลิ่นเน่าเหม็นนั่นก็คือ...

ฉันหันไปมองที่ชายแก่ทันที