บทที่ 520

จู่ ๆ วอลเลซก็ยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของฉัน ฉันรู้สึกขยะแขยงและถอยหลังไป ฉันลืมตาขึ้นก่อนจะกรีดร้อง “อย่าเอามือนายมาจับฉัน!”

ฉันสั่งเขา “พาฉันออกไปเร็ว ๆ เข้า”

ฉันอยากออกไปจากที่นี่ ทันทีที่ฉันหันหลังกลับ โทรศัพท์ของวอลเลซก็ดังขึ้น

เขารับโทรศัพท์ ก่อนจะขมวดคิ้วและถาม “มีอะไร?”

วอลเลซพูดเป็นภาษาฝรั่งเศส และปลายสายอีกฝั่งก็ตอบเป็นภาษาฝรั่งเศสเช่นกัน

ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดคุยกันเรื่องอะไร ทว่าสีหน้าของวอลเลซซีดเผือดในทันที เขาหันกลับมาและมองฉันอย่างว่างเปล่า เสียงเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เขาคร่ำครวญ “ความศรัทธาของผมก็คือคุณแม่ ผมใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องคุณแม่ แคโร ผมเพิ่งจะเสียท่านไป!”

แม่ของฉันจากไปแล้วงั้นเหรอ? พวกเราไม่ได้ออกจากลิฟต์มานานกว่ายี่สิบนาทีด้วยซ้ำ!

มันเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน ความรู้สึกโศกเศร้าติดอยู่ภายในใจของฉัน

ฉันอยากจะออกไปให้เร็วที่สุด แต่วอลเลซดึงแขนฉันไว้ เขาพูดขึ้นด้วยเสียงที่เย็นเยือก “สุขภาพผมย่ำแย่มาตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็ก คุณแม่มอบชีวิตที่สองให้กับผม ท่านเป็นเพียงคนเดียวที่อยากจะอยู่เคียงข้างผม!”

หลังจากที่พูดเช่นนั้น เขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยการเคลื่อนไหวที่ว่องไวของเขา ทำให้เขาหายไปจากสายตาฉันเกือบในทันที ฉันพยายามที่จะตามเขาไป แต่ฉันกลับหลงทาง!

ฉันหลงอยู่ในทางเดินใต้ดิน มันมีทางเดินใต้ดินอยู่หลายทางเกินไป!

ฉันก็ไม่มั่นใจว่าฉันอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ฉันก็ยังคงติดอยู่ใต้ดิน

หรือบางทีฉันควรจะวิ่งกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ แต่ฉันก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับไตดองคู่นั้นหรือแม้กระทั่งชายแก่

ฉันกำลังจะเสียสติ!

ทันใดนั้น ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าฉันพกโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย ฉันรีบโทรหาแซคคารี่ทันที

สิ่งแรกและสิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของฉันก็คือแซคคารี่

ความคิดที่ว่าลีโอนั้นอยู่แถวนี้ไม่ได้เข้ามาในหัวฉันเลยด้วยซ้ำ

แซคคารี่รับสายอย่างรวดเร็ว “เบล?”