บทที่ 52

“ผมขอเหตุผล” ฌอนถามกลับเสียงเรียบ

“ฉันอยากเข้าใจถึงความรู้สึกถูกรักบ้าง แม้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะเป็นแค่การแสร้งทำก็ตาม”

และนั่นเป็นเหตุผลเดียวของเธอมาโดยตลอด

ภายใต้แสงสว่างของไฟริมทาง สามารถมองเห็นเงาของเราทั้งคู่ที่ทอดยาวออกไปได้อย่างชัดเจน ร่างสูงกระตุกยิ้มพลางปัดเส้นผมบริเวณหน้าผากของฉันแผ่วเบา

“เด็กโง่เอ้ย ถ้าคุณอยากเป็นคนที่ถูกรัก ผมให้มันกับคุณได้นะ แต่ว่าผมต้องขอโทษที่ผมไม่สามารถเดทกับคุณได้ เพราะสิ่งที่ผมต้องการคือความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ผมไม่ใช่คนที่ใจคุณต้องการหรอก...”

ฉันเคยคิดว่าฌอนจะเป็นคนสุดท้ายบนโลกที่ปฏิเสธฉัน

ทว่าฉันกลับคิดผิด

ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาเล็กน้อยพลันจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากของฉัน “เรารู้จักกันมานานมาก ผมดูแลคุณได้ รักคุณได้ และเดทกับคุณเหมือนผู้ชายทั่วไป แม้กระทั่งแต่งงานกับคุณผมก็ทำได้ แต่ว่าคุณล่ะ คุณจะรักผมบ้างไหม?”

ฌอน คือผู้ชายที่ไม่เคยศรัทธาในเรื่องแต่งงาน แต่กลับบอกว่าสามารถแต่งกับฉันได้

หญิงสาวไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคำพูดของเขาจะซื่อตรงขนาดนี้

แคโรยอมแพ้ให้กับความจริงใจของเขาพลันเอ่ยพึมพำขอโทษเสียงเบา

“ขอโทษนะ ความผิดฉันเอง”

ร่างสูงปรายตามองอีกครั้งทว่าริมฝีปากยังคงยกยิ้มอยู่ “พักผ่อนเยอะ ๆ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

หลังจากฌอนกลับไป ความรู้สึกของฉันยังคงตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในใจ

เหมือนกับว่าฉันพุ่งใส่ใครบางคนเต็มร้อยทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้คิดแบบเดียวกัน

เธอไม่ควรคิดไปเองว่าเขาอาจจะมีใจให้เธอ

มือเรียวล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าพลางส่งข้อความหาชายหนุ่ม

“คุณตกหลุมรักฉันบ้างไหม?” ฉันถาม

ร่างสูงตอบกลับ “ไม่เลยซักนิด”

เสมือนความรู้สึกหนักอึ้งนั้นได้ถูกยกออกไป เมื่อได้เห็นคำตอบที่เชิงหยอกล้อจากเขา ทว่าทันทีที่เก็บมือถือ ประตูสีดำแวววับสะท้อนแสงไฟของเมอร์เซเดส สีดำที่จอดนิ่งอยู่ริมถนนก็ถูกเปิดออก พร้อมใบหน้าที่แสนคุ้นตา