บทที่ 541

มีอากลับโทษซัมเมอร์สำหรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ฉันรู้จักซัมเมอร์มาหลายปี เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครก็ได้มารังแกเธอ จู่ ๆ เธอก็ถอดหน้ากากของเธอออก ตอนที่ทุกคนเห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นของเธอ พวกเขาต่างก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

ยาราถามออกไปอย่างเห็นใจ “มันเกิดขึ้นได้อย่างไรเหรอ?”

ซัมเมอร์บอกกับผู้หญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งที่สุด “เธออยากเห็นใบหน้าของฉันนักไม่ใช่หรือไง? มันก็เป็นเเค่ใบหน้าพัง ๆ เเล้วจะทำไมล่ะ? ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าหดหู่ หรืออับอายอะไรทั้งนั้น แล้วเธออยากจะหัวเราะเรื่องอะไรล่ะ? ที่ฉันน่าเกลียดน่ะเหรอ? เเล้วจะทำไม? ความน่าเกลียดของฉันทั้งหมดนั้นก็มาจากพี่มีอาสุดที่รักของเธออย่างไงล่ะ เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรอกเหรอว่าเธอเป็นคนจ้างให้คนพวกนั้นมาวางระเบิด?”

มีอาเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนั้นเอง เธอมันร้ายกาจมาก! ฉันเคยคิดว่าเธอก็เป็นคนที่ไม่มีพิษมีภัยคนหนึ่ง จุดนั้นเองที่ฉันแน่ใจว่าเธอคือ นางดอกบัวดำ!

ฉันรู้สึกได้ถึงความโกรธในอกของฉันที่ต้องการเอาคืนให้ซัมเมอร์ แต่ก่อนที่ฉันจะทำอะไรออกไป ยาราก็เตะเข้าไปที่มีอาทันที เธอไม่ทันตั้งตัวเลยล้มลงไปกับพื้น หลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเเต่เสียงกรีดร้องที่แสนน่ากลัวตามมา

ยารารีบกระโจนเข้าใส่มีอาอย่างรวดเร็ว

สองคนนั้นตีกันไปมา พวกคนที่อยู่รอบ ๆ นั้นยืนขึ้นเเล้วเข้าร่วมการตบตีของสองคนนั้น สถานการณ์ก็เริ่มเอาไม่อยู่ ฉันกับซัมเมอร์จึงเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย!

ผู้คนที่อยู่ในห้องต่างก็ง่วนอยู่กับการต่อสู้ของสองคนนั้น มาร์ตี้ไม่ทนยืนดูการต่อสู้อีกต่อไป เขาวิ่งเข้าไปกันยาราที่กำลังต่อสู้อย่างไม่ยอมแพ้ เธอกัดเข้าไปที่เเขนของมีอา

เลือดไหลออกมาที่เเขนของมีอาราวกับว่ายารากำลังจะฉีกเเขนของเธอออกจากกัน

ชานหนุ่มสองคนได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องรับรองส่วนตัวจึงเดินเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ชาร์ลสรีบวิ่งเข้าไปดึงยาราออกจากมีอา แล้วถึงกับพลักซัมเมอร์ออก!

เห็นการกระแบบนั้นของเขา ซัมเมอร์จึงมีทีท่าไม่พอใจเล็กน้อย

เธอรีบหาหน้ากากของเธอ

หัวใจของฉันเจ็บแปลบที่เห็นเธอเป็นแบบนั้น ฉันรีบคว้าเธอเข้าสู่อ้อมกอดของฉันเเล้วจึงจูงเเขนยารามายืนข้างตัว สายตาของแซคคารี่ฉายรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยตอนที่เห็นพวกเราสามคนยืนกอดกันอยู่

ชาร์ลสประคองมีอาที่แถบจะไม่ได้สติ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”

“ฉันต้องหาเหตุผลในการตบเธอด้วยเหรอ?!”