บทที่ 542

ชาร์ลสคุกกรุ่นไปด้วยความโกรธ “เธอคิดว่าฉันจะไม่ฆ่าเธองั้นเหรอ?”

ริมฝีปากของยารายกขึ้น “งั้นนายก็จะตายด้วยเหมือนกัน!”

ชาร์ลสยื่นคำขาด “หุบปากซะ!”

ยาราพยายามที่จะสู้กลับ แต่เธอถูกซัมเมอร์หยุดไว้ เธอจึงหยุดยั่วโมโหชาร์ลสแล้วจึงคืนหน้ากากกลับไปให้ซัมเมอร์แทน

ซัมเมอร์สวมหน้ากากกลับไปอย่างเงียบ ๆ

ในความเป็นจริงเเล้ว คนที่ควรจะรู้สึกเจ็บปวดที่สุดในตอนนี้ควรจะเป็นซัมเมอร์

ยิ่งเขาอ่อนโยนกับมีอามากเท่าไหน ซัมเมอร์ก็ยิ่งน่าสงสารมากเท่านั้น มันเหมือนกับว่าความรักของพวกเขาเป็นเเค่ภาพลวงตา ราวกับว่าความรักของชายคนนี้ที่มีให้กับเธอเป็นเพียงเเค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น

ดูเหมือนว่าเขาจะดูเเลเอาใจใส่เธอก็เเค่ช่วงเวลาสั้น ๆ

ยี่สิบนาทีต่อมา ตำรวจก็พาพวกเราไปที่สถานีตำรวจอย่างกลัว ๆ ในตอนขาไป ฉันส่งข้อความจากมือถือของฉันไปหาแลนซ์

[แคโรไลน์: ยารากำลังอยู่ที่สถานีตำรวจนะ]

ในฐานะสามีของเธอ เขาควรจะปกป้องยารา

ฉันให้แซคคารี่คอยฉันอยู่บนรถตอนที่เราถึงที่หน้าประตู เรื่องของเรื่องก็เป็นเพราะฉันต้องการแก้แค้นให้ซัมเมอร์ ฉันเลยไม่ต้องการให้เขาต้องมาเกี่ยวข้องด้วย เขาลูบหัวฉันอย่างเชื่อฟัง

“ฉันจะรอเธออยู่ที่หน้าประตูนะ ไม่ต้องห่วง เธอจะปลอดภัยกับมาร์ตี้ที่นั่น” เขาพูดให้ความมั่นใจ

ฉันพยักหน้าแล้วจึงเดินตามยาราและคนอื่น ๆ เข้าไปในสถานี

ในระหว่างการสอบสวน พวกเขาไม่กล้าที่จะถามคำถามอะไรมากมายนัก ในขณะเดียวกัน ยาราก็ร่วมให้ข้อมูลอย่างเต็มที่

“ผู้หญิงคนนั้นพยายามที่จะฆาตกรรมนะ ถ้าเหยื่อต้องการจะแจ้งความ พวกคุณสามารถขังเธอเอาไว้ในคุกชั่วคราวได้เลย”