บทที่ 545

คืนนั้นผ่านไปอย่างเลวร้าย ฉันไม่เคยคิดว่ายาราจะมุละทุได้ขนาดที่จะจู่โจมใส่มีอาโดยที่ไม่สนใจชาร์ลสได้แบบนั้น

สาวน้อยคนนั้นช่างกล้าเสียจริง!

เธอคิดกับซัมเมอร์ในฐานะเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเธอเเล้ว

ตอนที่ฉันกลับไปที่คฤหาสน์ ทัคเกอร์ก็ส่งข้อความมาหาฉัน

[ทัคเกอร์: ผมขอโทษที่ไม่ได้ตอบข้อความของคุณเนื่องจากผมอาบน้ำอยู่ในตอนนั้นครับ ตระกูลชิคมีอำนาจในการจัดการเรื่องนั้นได้เเน่นอน นายท่านกำลังมีแผนอะไรอยู่เหรอครับ?]

ฉันต้องการช่วยซัมเมอร์แก้เเค้นเรื่องนี้ ฉันอธิบายสิ่งที่มีอาทำลงไป และเขาก็ตอบฉันกลับมาทันที

[ทัคเกอร์: ผมเข้าใจเเล้วครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้ตามคำขอของนายท่าน]

ตระกูลชิคและตระกูลเกร็กได้กดดันมีอาพร้อมกันทั้งสองทาง ถึงแม้ว่าเธอน่าจะไม่ได้รับการพิพากษาเนื่องจากความช่วยเหลือของชาร์ลส มันก็คงจะสายเกินไปจนถึงตอนที่เขาสะสางเรื่องเเม่เลี้ยงบุญธรรมของเขาเสร็จ เธอคงจะทนทุกข์กับช่วงเวลาที่อยู่ในคุกของเธอ!

ฉันพูดอย่างเห็นใจ “ซัมเมอร์ที่น่าสงสาร”

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเห็นว่าเธออยู่สภาพร่างกายที่โอเคดี นอกจากตอนที่ชาร์ลสเห็นใบหน้าของเธอแล้ว เธอก็รู้สึกสงบตลอด เธอถึงขั้นฟ้องร้องมีอาต่อหน้าของชาร์ลส ถ้าเป็นตอนเมื่อก่อน เธอก็คงจะยอมเพราะชาร์ลสไปแล้ว

เห็นใบหน้าที่กังวลของฉัน แซคคารี่จึงถามฉันออกมา “เธอกำลังคุยเรื่องการหย่าของชาร์ลสกับซัมเมอร์อยู่เหรอ? ชาร์ลสคงมีเหตุผลของเขา”

แซคคารี่พูดเป็นนัยว่าเขารู้รายละเอียดเรื่องนี้ ฉันเลยถามเขาไปอย่างสงสัย “ชาร์ลสคิดอะไรของเขาอยู่กันนะ? ความรักของเขาที่มีต่อซัมเมอร์เป็นเเค่ความชอบชั่วคราวหรอกเหรอ?”

ฝนกำลังตกปรอย ๆ เเซคคารี่จึงกดปิดหน้าต่างรถ

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน “มีอา ซาเวียร์เป็นผู้หญิงที่เติบโตเคียงข้างชาร์ลสมา ตอนที่เธออายุสิบห้าปี เธอมอบร่างกายของเธอให้กับพวกชั่วเพื่อช่วยชีวิตชาร์ลส ตอนนั้นชาร์ลสยังไม่มีกำลังเเละทำได้เเค่มองดูเธอถูกรังแกโดยคนพวกนั้น… หลังจากนั้นมีอาก็เกือบตายเเละเข้าขั้นโคม่าอยู่สามเดือน ตอนนั้นเธอก็ถูกวินิจฉัยด้วยโรคซึมเศร้าและมีเเนวโน้มที่ทำร้ายร่างกายตัวเอง ชาร์ลสรู้สึกผิดมากเลยพยายามที่จะห้ามเธอจากการทำร้ายตัวเองโดยการส่งเธอไปรับการรักษาแบบสะกดจิต ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา มีอาก็ลืมความทรงจำที่ผ่านมาหมดแล้ว และเธอก็คิดว่าชาร์ลสคือคู่หมั้นของเธอ”