บทที่ 546

ซัมเมอร์นั้นน่าสงสารพอ ๆ กับฉันเมื่อก่อน เราสองคนมีประสบการ์ณเดียวกัน!

ฉันพิงหัวของฉันบนไหล่ของแซคคารี่แล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต พี่รองจะเป็นตัวเลือกเเรกของฉันเสมอ ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณเพื่อใครหรือปัญหาใด ๆ ก็ตาม”

เราไปถึงคฤหาสน์ตอนหัวค่ำ ฉันถามแซคคารี่ว่าเขาอยากแวะไปเยี่ยมเด็ก ๆ ที่คฤหาสน์ตระกูลชอว์หรือเปล่า เขาปฏิเสธข้อเสนอของฉัน

“พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปสะสางเรื่องที่เมืองเอสในตอนเช้า ฉันจะไปเยี่ยมพวกเขาตอนที่กลับมาเเล้ว”

แซคคารี่เป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อย จู่ ๆ ฉันก็คิดว่าเขาไม่สนใจลูก ๆ

มันดูเหมือนว่า นอกจากฉันเเล้ว เขาก็ไม่สนใจใครอีกเลย! เขาค่อนข้างเย็นชาต่อลูก ๆ ของเรา

ฉันพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ ฉันรีบล้างแผลและตรวจดูแผลที่ท้องของฉัน มันดูสมานขึ้นมาเล็กน้อยเเล้ว แต่ฉันก็ยังต้องทานยาต้านมะเร็งอยู่ดี

หลังจากการผ่าตัด จิตใจของฉันรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย และฉันก็ไม่เป็นลมง่ายขึ้นเเล้ว อย่างไรก็ตาม ฉันรู้ตัวว่าฉันยังไม่ได้ฟื้นตัวอย่างเต็มที่ดี มะเร็งไม่ได้เป็นโรคที่จะรักษาหายได้อย่างง่ายดาย

ฉันรู้สึกพอใจกับสภาพร่างกายและจิตใจของฉันตอนนี้

ฉันออกมาจากห้องน้ำและเห็นแซคคารี่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงข้างเตียง ฉันเดินเข้าไปซุกตัวในอ้อมกอดเขา เขาโอบเเขนรอบไหล่ของฉันพร้อมกับฉันที่โอบเเขนรอบเอวของเขา ฉันพูดขึ้นอย่างตั้งใจ

“ฉันคิดถึงเด็ก ๆ จังค่ะ ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะหลับไปแล้วหรือยังนะ”

แซคคารี่ตอบกลับมา “มันค่อนข้างดึกมากแล้ว พวกเขาหลับไปเเล้วแหละ”

“อ๋อ” ฉันถอนหายใจออกมา

ฝ่ามือที่เย็นของเขาเกลี่ยลงบนแก้มฉัน เขาพูดขึ้น “ฉันจะพยายามกลับมาที่เมืองอู๋ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แล้วจะไปเยี่ยมพวกเขาพร้อมกับเธอ แบบนั้นโอเคใช่ไหม?”

ฉันรู้สึกโล่งใจกับคำสัญญาของเขา

ฉันกอดที่เอวของเขาเเละหลับตาลง กลิ่นของเขาทำให้ฉันเผลอหลับไปอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวข้างกายฉันในตอนกลางดึก