บทที่ 568

ฉันรู้สึกหงุดหงิดหลังจากทาลิปสติก

ฉันอยู่ในห้องน้ำสักพักก่อนจะเดินออกมา เมื่อฉันเดินเลี้ยวมาที่โถงทางเดิน มีใครบางคนมาจับตัวฉันจากทางด้านหลัง และปิดปากฉันเอาไว้ ฉันตื่นตระหนกและดิ้นสุดแรง ก่อนคน ๆ นั้นจะลากฉันเข้ามายังห้องที่อยู่ใกล้ ๆ

มันเป็นห้องเก็บของเล็ก ๆ

มันมีของถูกเก็บไว้ในนั้นทั้งหมด

มันเหลือเพียงพื้นเล็ก ๆ เท่านั้น

คน ๆ นั้นหมุนตัวฉันกลับมา หัวใจฉันเต้นรัวเมื่อมองเข้าไปในแววตาอันเยือกเย็นของเขา!

ฉันพูดอย่างรำคาญ “แซคคารี่ ชิค”

เขาขมวดคิ้ว “หืม?”

เขาไม่ชอบให้ฉันเรียกชื่อเต็มของเขา

เขาคิดว่ามันไร้มารยาท

บางทีเขาอาจจะเคยชินกับการถูกเคารพ

ฉันถามอย่างใจเย็น “คุณจะทำอะไร?”

ฉันคงจะกอดเอวหรือคอเขาไปแล้วหากฉันไม่ได้โกรธเขา ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะเมินเขา

เขาพูดด้วยเสียงทุ้ม “เบล เธอหลบหน้าฉันเหรอ?”

เขาดูเป็นคนติดแฟนตอนที่เขาเรียกฉันว่า ‘เบล’

ฉันปฏิเสธ “เปล่าค่ะ”

ร่างสูงไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าฉันโกรธก็ตอนที่ฉันไม่ยอมรับสายเขา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมาหาฉันที่นี่

เขาลูบหน้าฉันอย่างเคยชิน ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ “อะไรที่ทำให้เธอไม่มีความสุขกัน?”

เขารู้สึกได้ว่าฉันไม่มีความสุข

ร่างเล็กยังคงปฏิเสธ “ฉันไม่ได้ไม่มีความสุข”

“แต่สีหน้าของเธอมันบอกอีกอย่างนะ” เขาพูด

ปกติแล้วเขาก็คงเลิกถามและจากไปโดยไม่พูดอะไร แต่เขากลับบอกฉันว่าสีหน้าของฉันมันฟ้อง

เขาเรียนรู้ที่จะสังเกตอารมณ์ของฉัน!

ฉันรู้สึกดีและเกือบจะหายโกรธ

ทว่า ฉันยังคงโกรธเขาอยู่!

โดยเฉพาะท่าทีเย็นชาของเขาต่อลูก ๆ!

ฉันมองไปทางอื่นและไม่ได้พูดอะไร แซคคารี่กำลังหายใจรดหน้าฉัน เขาคว้าคอฉัน และก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร เขาก็ประทับจูบลงมา

แซคคารี่นั้นไม่ใช่คนที่มีประสบการณ์นัก แต่มันก็เป็นจูบที่แทบทำให้ลืมหายใจ ฉันพยายามเงยหน้าขึ้น โดยไม่ได้คิดว่านั่นจะกลายเป็นการสร้างความสะดวกสบายให้เขามากกว่าเดิม!