บทที่ 584

“อืม ฉันจะเติมเต็มความปรารถนาของเธอ”

แซคคารี่พูดว่า ‘เติมเต็มความปรารถนาของเธอ’

คำพูดของเขาทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ฉันอยากจูบเขา--ตอนที่เรายังไม่ได้ใกล้ชิดกัน ในตอนนั้น มันเป็นเวลาสี่เดือนหลังจากที่ดิกสันจากไป ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าฉันตกหลุมรักเขา แล้วเขาก็ปฏิบัติต่อฉันเหมือนกับคนในครอบครัวของเขา

ถึงจะเป็นเเบบนั้น เเต่ฉันก็ยังแอบอยากที่จะจูบเขาอยู่ ก่อนที่ฉันจะทำแบบนั้นได้ เขาก็ดันลืมตาขึ้นมาก่อน

ตาของเขาใสราวกับสายน้ำที่เยือกเย็นภายใต้แสงจันทร์ มันเหมือนกับสายตาของเขาคือ ยอดภูเขาน้ำเเข็งเป็นพันลูก ทำให้คนที่เข้าหาเขาต้องรู้สึกเย็นยะเยือก

“เบลอยากจูบฉัน” เขาพูด

แล้วเขาก็ถามฉัน “เธอรู้ไหมว่ามันหมายความว่าอย่างไร?”

ฉันรู้ว่ามันหมายถึงอะไร

หลังจากนั้นเราก็ตกหลุมรักกัน

ฉันตกอยู่ในภวังค์ ระลึกถึงเรื่องในอดีตของเรา

แซคคารี่สัมผัสที่แก้มฉันอย่างนุ่มนวลไปมา เขาปลุกฉันตื่นจากภวังค์ขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ่มของเขา “เบล เธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่?”

“ตอนที่ฉันจูบคุณครั้งแรกค่ะ” ฉันพูดอย่างจริงใจ

เขาเลิกคิ้วขึ้น

“หืม?”

“ที่คฤหาสน์ในเอสโปไงคะ” ฉันเติม

เขาแก้ “นั่นผิดแล้ว”

ฉันถามกลับไป “ผิดอะไรคะ?”

“จูบครั้งเเรกของเขาคือที่เเม่น้ำต่างหาก” เขาไขข้อสงสัยของฉัน

แซคคารี่หมายถึงครั้งเเรกที่เราเจอกัน ตอนที่เขากำลังถูกไล่ล่าอยู่ มันเป็นจูบในแม่น้ำที่หนาวเย็นจับใจ สมองของฉันเบลอไปหมดในตอนนั้น ฉันเลยจำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้ จูบนั้นไม่ควรจะถูกนับรวมด้วย

ฉันปฏิเสธ “คุณนับอันนั้นไม่ได้นะ ฉันจำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้เลย”

ได้ยินเเบบนั้น แซคคารี่เลยยกริมฝีปากของเขาขึ้น “ดื้อจังเลยนะ”

“แต่เบล ฉันจำมันได้นะ” แซคคารี่พูดด้วยน้ำเสียงรักใคร่

เสียงของเขาอ่อนโยนมาก ฉันเกือบละลายลงไปเลย

ฉันกอดเข้าที่เอวของเขาแล้วสั่งอย่างหยิ่งผยอง “ก็ได้ค่ะ คุณจะนับอันนั้นก็ได้ เเต่คุณต้องทำสามสิ่งกับฉันตอนที่เรากลับไปที่เมืองอู๋นะคะ”