บทที่ 588

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แซคคารี่ก็ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ฉันอีกแล้ว

ฉันรีบลุกขึ้น และตามหาเขา ราวกับฉันกลัวว่าเขาจะจากไปโดยไม่ร่ำลาเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง

ทันทีที่ฉันได้ยินเสียงที่ดังมาจากห้องหนังสือ ฉันก็ถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก ฉันตำหนิตัวเองที่คิดมากเกินไป ฉันลืมไปว่าชายคนนั้นรักษาสัญญาอยู่เสมอ!

ฉันได้ยินเสียงทุ้มของแซคคารี่ดังมาจากข้างในห้อง

“มาร์ตี้กับเอสันทั้งคู่อยู่ที่ฟินแลนด์ ครั้งนี้นายไม่จำเป็นต้องตามฉันมา อยู่ที่เมืองอู๋และคอยดูแลเบล” เขาสั่ง

“ได้ครับ ผมก็ไม่อยากไปต่างประเทศเหมือนกัน” เสียงนั่นตอบกลับ

มันเป็นเสียงของโจชัวร์

หลังจากที่เขาพูดเช่นนั้น โจชัวร์ก็ถามคำถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง “พี่รอง เบลยังโกรธพี่อยู่หรือเปล่า?”

แซคคารี่ที่ได้ยินเช่นนั้น ตอบกลับโจชัวร์อย่างเยือกเย็น “นายยังใช้ชีวิตไม่พอเหรอ? นั่นมันนานแค่ไหนแล้ว? ทำไมยังพูดเรื่องนี้อยู่อีก?”

มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงสบาย ๆ ของแซคคารี่ในขณะที่เขากำลังตำหนิโจชัวร์ เขากับโจชัวร์ช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน!

โจชัวร์พูดขึ้นอย่างหลักแหลม “มันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อสองวันที่แล้ว ใช่ไหม? ผมก็แค่เป็นห่วงพี่ แต่ว่าพี่รอง ผู้หญิงน่ะถูกโน้มน้าวได้ง่าย”

แซคคารี่เงียบไป “...”

ฉันก็เช่นเดียวกัน “...”

แซคคารี่ไม่ได้ตอบอะไรโจชัวร์

ถึงอย่างนั้น โจชัวร์ก็ยังทำให้เรื่องเลวร้ายลงไปอีก “พี่รอง พี่ต้องคอยจับตาดูดิกสันไว้ เขาไม่ยอมแพ้เรื่องเบลอย่างแน่นอน! เขาเป็นสามีเก่าของเบล และเป็นรักครั้งก่อนของเธอ เบลอาจจะ... ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความรัก แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกเห็นใจเขาอยู่ ผมกังวลว่าเขาอาจจะทำให้เบลสงสารเขา... ท้ายที่สุดแล้ว ปัญหาต่าง ๆ ที่เขาเพิ่งจะเผชิญ...”

โจชัวร์หยุดกระทันหัน ฉันเริ่มสับสนในความกังวลของเขา!

ดิกสันเพิ่งจะเผชิญกับปัญหามางั้นเหรอ?!

แม้จะเป็นอย่างนั้น มันก็ไม่ควรมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับฉัน!

แซคคารี่ส่งเสียง “อืม” และตอบกลับ “เบลมีวิจารณญาณของตัวเอง!”

โจชัวร์สร้างความขุ่นเคืองให้เขาต่อ “ดูท่าทีใจเย็นของพี่ตอนนี้สิ เดี๋ยวพี่ก็จะหึงหวงดิกสันอีกครั้ง หากเขาเข้ามาใกล้เบล! แม้พี่จะบอกว่าพี่ไม่ได้หึง แต่ใครกันล่ะจะมองไม่ออกตอนที่พี่ทำท่าทางเยือกเย็นแบบนั้น?”