บทที่ 602

ฉันสั่นไปด้วยความกังวลและกำโทรศัพท์ไว้แน่น มือของฉันเริ่มจะสั่นสะท้าน ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก ความวิตกกังวลทำให้ฉันหายใจได้อย่างยากลำบาก!

ทำไมเอเลนถึงมีอาการไตวาย? เธอมีปัญหาเดียวกันกับแม่ของฉัน!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงมอบลูกให้กับแอนดรู มันไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจจะมอบลูกให้ หรือให้อภัยเขา แต่เธอไม่มีทางเลือก!

ฉันโทรหาเอเลนทันที แต่โทรศัพท์ของเธอนั้นสายไม่ว่าง ฉันจึงรีบโทรหาแอนดรูแทน!

เขารีบรับสาย “เธอโทรหาฉันทำไม?”

ฉันถามอย่างลังเล “ช่วงนี้พี่ได้เจอเอเลนบ้างหรือเปล่าคะ?”

เขาตอบฉันอย่างสิ้นหวัง “ไม่เลย เธอไม่ยอมมาเจอฉัน ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมจู่ ๆ ถึงถามหาเธอล่ะ?”

ฉันยังคงลังเล ไม่รู้ว่าควรบอกแอนดรูเรื่องอาการล่าสุดของเอเลนดีไหม หลังจากที่พิจารณาสักพัก ฉันก็ตัดสินใจที่จะยังไม่บอกข้อมูลให้เขารู้

ฉันที่ยังคงกังวลเรื่องเอเลนหลังจากวางสาย ฉันก็เดินทางไปที่เมืองเอส ลีโออยู่ในช่วงพักร้อนประจำปี และฉันก็ให้วันหยุดกับผู้ช่วยของฉันไปสองสามวัน ด้วยเหตุนั้นจึงมีบอดี้การ์ดเพียงไม่กี่คนที่ติดตามฉันไป!

มันเกือบเป็นเวลาเที่ยงตอนที่ฉันไปถึงเมืองเอส ผู้ช่วยของฉันส่งที่อยู่ของเอเลนมาให้ เธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลใจกลางเมืองเอส

ฉันรีบไปที่โรงพยาบาลและเจอกับพี่เชอริลโดยบังเอิญ แต่เธอเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน ฉันจึงวางแผนที่จะพบเธอหลังจากไปเยี่ยมเอเลน

เมื่อฉันเจอเอเลน เธอกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นและอาบแดดอยู่ใต้แสงอาทิตย์อย่างเงียบ ๆ เราอยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาล เอเลนกลับดูซีดเซียว

ฉันไม่ได้เจอเอเลนมาพักใหญ่ ร่างกายของเธอเริ่มซูบผอมราวกับตัวเธอนั้นเหลือแต่กระดูก!

เธอผอมแห้ง และดูเปราะบางราวกับสายลมสามารถพัดเธอไปได้อย่างง่ายดาย

ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้? หัวใจฉันเต้นรัวเมื่อเดินเข้าไปใกล้เธอ