บทที่ 603

ฉันตำหนิควินซี่ที่เห็นแก่ตัว!

อย่างไรก็ตามเมื่อฉันได้พิจารณาจากความเป็นจริงว่าควินซี่ก็อยากมีชีวิตอยู่เช่นกัน มันก็ทำให้เธอเป็นคนเห็นแก่ตัว มันเป็นเรื่องที่สำคัญระหว่างความเป็นและความตาย ตามธรรมชาติของมนุษย์แล้ว ควินซี่ก็แค่มอบทางเลือกที่สะดวกสบายให้แก่ชีวิตเธอเองก็เท่านั้น ฉันไม่สามารถโทษเธอที่เธอบังคับแอนดรูได้!

ฉันถอนใจ เอเลนจับมือฉันไว้แน่น เธอพูดอย่างอ่อนแรง “เราทั้งคู่มีสุขภาพที่ไม่ค่อยดีนัก ถึงอย่างนั้น เราทั้งคู่ก็ได้โอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ในขณะที่ต้องต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอด คุณนั้นผ่านอะไรมามากกว่าฉัน คุณน่าจะเห็นอะไร ๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่งกว่าฉัน”

“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นถูกทิ้งไว้ในอดีตหมดแล้ว พวกเราไม่มีเวลาหรือพลังงานเหลือสำหรับเรื่องไร้สาระอีกแล้ว ดังนั้นไม่ว่ามันจะคุ้มค่าหรือไม่ มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป สุดท้ายแล้วพวกเราก็จะอยู่เพื่อใช้ชีวิตในอนาคต ไม่ต้องสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะควินซี่อีก!”

ฉันถามอย่างลังเล “ถ้าอย่างนั้น คุณจะให้อภัยแอนดรูไหม?”

เอเลนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม “ฉันให้อภัยเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่มอบเจดให้แอนดรู ชีวิตของฉัน ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ยังแพ้ใจตัวเอง!”

มากกว่าที่เธอแพ้ใจตัวเอง เธอแพ้ให้กับความรัก!

ฉันถามต่อ “ถ้างั้นคุณจะคืนดีกับเขาไหม?”

เอเลนส่ายหน้า “ไม่ค่ะ”

ฉันนิ่งไป ถึงแม้จะยากแต่ฉันก็ถามต่อ “ทำไมกัน?”

“แม้ฉันจะให้อภัยเขา แต่ฉันก็ยังไม่ลืมสิ่งที่เขาทำกับฉัน ฉันไม่สามารถละทิ้งความคับแค้นใจนั้นไปได้ตลอดชีวิต ถึงแม้เราจะคืนดีกัน ฉันก็ไม่สามารถรักเขาได้เหมือนในอดีตอีกแล้ว”

เธอเหม่อมองขึ้นไปที่ท้องฟ้าอันสดใสข้างบน

“ท้ายที่สุด มนุษย์ก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยหลักการของตัวเอง และหลักการเหล่านี้ก็ต้องเป็นเกียรติในเส้นทางชีวิตของพวกเรา!”

ความรักของเอเลนนั้นช่างบริสุทธิ์และจริงใจ เธอเคยบอกฉันเรื่องพ่อแม่ของเธอที่รักกันจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ทว่าความรักของแอนดรูนั้นตรงกันข้ามกับหลักการของเธอ!

“ฉันเข้าใจ ฉันเคารพการตัดสินใจของคุณค่ะ”

มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเอเลน ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจแบบไหน ฉันก็จะสนับสนุนเธอ